ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2017

ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ
ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ
ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ
ΙΕΡΙΣΣΟΥ, ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΔΑΜΕΡΙΟΥ
__________
 Ἀρ. Πρωτ.: 501                                          Ἐν Ἀρναίᾳ τῇ 5 Δεκεμβρίου 2016
  xristoygenna 2017
Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ  Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Γ Ε Ν Ν Ω Ν  2 0 1 7

 

Πρός
Τόν Ἱερό Κλῆρο,
Τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες
καί τόν φιλόχριστο Λαό τῆς καθ’ Ἡμᾶς Θεοσώστου Μητροπόλεως

 

Ἀδελφοί μου καί τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
«Ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστός Κύριος» (Λουκ. β΄, 11).
Εἶναι τά λόγια αὐτά μέ τά ὁποῖα ἀνήγγειλε ὁ ἄγγελος Κυρίου στούς ποιμένες τή γέννηση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Εἶναι ἡ πιό ἐλπιδοφόρα εἴδηση πού ἀκούστηκε ποτέ στή χώρα τῶν βροτῶν. Καί τά λόγια αὐτά σάν εὐαγγελισμός φθάνουν διά μέσου τῶν αἰώνων σέ κάθε ἀνθρώπινη ψυχή. Γεννήθηκε ὁ Σωτήρας! Κι εἶναι τό Βρέφος τῆς Βηθλεέμ ὁ σωτήρας κάθε ἀνθρώπινης ψυχῆς, οἱασδήποτε μορφώσεως, οἱασδήποτε φυλῆς, οἱασδήποτε κοινωνικῆς καταστάσεως. Γι’ αὐτό ὅσοι Τόν γνώρισαν, Τόν γνωρίζουν καί θά Τόν γνωρίσουν, θά Τόν δοξολογοῦν καί θά Τόν προσκυνοῦν, γιατί ὁ Χριστός εἶναι ὁ Σωτήρας τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ σύνολου κόσμου!

 

Ἄραγε νά ὑπάρχουν λέξεις στά λεξικά τῶν διαφόρων γλωσσῶν πού νά τίς πλέξη κανείς, νά τίς ὑφάνη, νά τίς ἑνώση καί νά φτιάξη λόγους ὥστε νά ἐννοήσουν οἱ ἀκούοντες, ὅ,τι περικλείεται ὡς θησαυρός τρισμέγιστος μέσα σ’ αὐτή τή λέξη “Σωτήρ”, πού ἀποδίδεται μοναδικά στόν Σαρκωθέντα Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ; Γιατί εἶναι πράγματι Σωτήρας, ἄς τό διασαλπίσουμε στά πέρατα τῆς Οἰκουμένης: Αὐτός ἀκριβῶς ἦταν καί ὁ σκοπός τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἡ ἀποκατάσταση τοῦ ἀνθρώπου στό ἀρχαῖο κάλλος καί ἡ ἐπανασύνδεση τῆς σχέσεώς του μέ τήν θυσιαστική ἀγάπη, τήν πατρική ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

 

Ἀπό τίς προσφορές Του γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου (καί εἶναι ἄπειρες, ξεχωριστές γιά κάθε ἄτομο), ἐπιτρέψτε μου, ἀδελφοί, νά ἀναφερθῶ σήμερα σέ τρεῖς στήν ἀγάπη Σας!

 

Καί πρῶτο: Μᾶς ἄνοιξε τόν κλεισμένο Παράδεισο! Κι αὐτό εἶναι τό μέγιστο! Ὁ ἄνθρωπος πού πλάστηκε γιά νά χαίρεται τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί γιά νά ἐπικοινωνῆ μέ τόν Θεό ὡς “υἱός τῷ πατρί”, μέ τήν πτώση του γκρέμισε καί διετάραξε αὐτή τήν ἱερή σχέση, χάσαμε τή θέα τῆς Ἐδέμ, τήν εὐωδία τοῦ Παραδείσου! Τήν ξανάχτισε ὁ Κύριος, ὁ Σαρκωθείς Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ μέ τό Σῶμα Του καί τό Αἷμα Του καί μᾶς κάλεσε στή “φωλεά” τοῦ Πατέρα καί πάλι. Γιατί, ἀδελφοί, ὑπάρχει αἰώνιος ζωή γιά τόν ἄνθρωπο, ὑπάρχει Παράδεισος καί κόλασις καί καλούμαστε ἐλεύθερα νά διαλέξουμε τόπο καί σκηνή! Καί παράδεισος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας!

 

Δεύτερο: Μᾶς φανέρωσε τήν ἀλήθεια, ἡ ὄντως Ἀλήθεια! Μᾶς εἶπε καί τό ἀπέδειξε μέ τή ζωή Του καί μέ τά θαύματά Του καί μέ τή διδασκαλία Του, κυρίως δέ μέ τή σταυρική Του θυσία καί τήν ἀνάστασή Του, μέ τήν εἰς οὐρανούς ἀνάληψή Του καί μέ τήν ἵδρυση τῆς Ἐκκλησίας Του καί μέ τή μαρτυρική τῆς Ἐκκλησίας ζωή, μᾶς ἀπέδειξε ὅτι εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἡ αὐτόρριζα τῆς ἀληθείας, ἡ αὐταλήθεια!

 

Καί τρίτο: Μᾶς προσέφερε μέ ὅλες τίς παραπάνω προσφορές Του τήν ἐλευθερία, τήν ἐσωτερική ἐλευθερία, αὐτήν τήν ἐλευθερία πού κάτω ἀπό οἱεσδήποτε πιέσεις ἐσωτερικές ἤ ἐξωτερικές, κάτω καί ἀπό οἱαδήποτε βία κρατάει τόν ἄνθρωπο ἀδούλωτο. Μέ γοερή τή φωνή ὁμολογεῖ ὁ ἱερέας στήν λατρεία μας ἀπευθυνόμενος πρός τόν Σωτήρα Κύριο, ἐκφράζοντας καί τήν δική του πίστη καί τῶν πιστῶν: «Σύ εἶ ὁ ἐλευθερωτής τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν». Ναί! Εἶναι ὁ ἐλευθερωτής τῶν πιστῶν. Γι’ αὐτό καί ὁ θεῖος Παῦλος ἔγραφε πρός τούς Κορινθίους: «Οὗ δέ τό Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία» (Β΄ Κορ. γ΄, 17).

 

Αὐτά τά τρία: τό ἄνοιγμα τοῦ Παραδείσου, ἡ ἀποκάλυψη τῆς ἀληθείας, ἡ ἀπόλαυση τῆς ἐσωτερικῆς ἐλευθερίας, εἶναι ὅ,τι ἀκριβῶς ἀποτελεῖ, ὑποστασιάζει γιά τόν ἄνθρωπο τή σωτηρία καί γιά τόν Προσφέροντα τήν ὀνομασία Του καί τήν ἀπόκλησή Του “Σωτήρ”.

 

Ὅμως, ἀγαπητοί, αὐτές οἱ τρεῖς προσφορές, τά δῶρα τοῦ τεχθέντος στό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ εἶναι ἀδύνατον νά τίς ἀπολαύσουν, ζώντας κι ἀπολαμβάνοντας τή λυτρωμένη ζωή ὅσοι δέν Τόν ἐγνώρισαν καί δέν Τόν γνωρίζουν. Κι εἶναι γι’ αὐτό αὐταπόδεικτός ὁ λόγος τοῦ Ἰησοῦ, «γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰω. η΄, 32).

 

Ἔτσι ἡ ἀναγγελία τῶν ἀγγέλων πρός τούς ἀγραυλοῦντες ποιμένες ὅτι «ἐτέχθη ἡμῖν σήμερον Σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστός Κύριος», προσφέρει τήν εὐκαιρία σέ κάθε ψυχή πού νοιώθει τά σωστικά ἀποτελέσματα τῶν προσφορῶν τοῦ Κυρίου στόν ἑαυτό της, σέ κάθε ψυχή πού νοιώθει ὅτι εἶναι «Χριστοῦ εὐωδία» (Β΄ Κορ. β΄, 15), μοσχοβολιά Χριστοῦ, νά ξεσπάη σέ ἰαχές εὐγνωμοσύνης γιά τοῦ Θεοῦ τήν συγκατάβαση. Στήν ἁγία μας Ἐκκλησία δέ δίνει τό προνόμιο νά συνοψίση τῶν πιστῶν τά μελωδίσματα σέ ἕνα καί νά ψάλλη κατά τή σημερινή γιορτή τῆς Γέννας τοῦ Χριστοῦ μας:

 

«Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς, ἐξ ὕψους ὁ Σωτήρ ἡμῶν, ἀνατολή ἀνατολῶν, καί οἱ ἐν σκότει καί σκιᾷ εὕρομεν τήν ΑΛΗΘΕΙΑΝ· καί γάρ ἐκ τῆς Παρθένου ἐτέχθη ὁ Κύριος».

 

Μέ χριστουγεννιάτικες πατρικές εὐχές καί εὐλογίες

Χριστούγεννα 2017

Ὁ Ἐπίσκοπος καί πνευματικός σας πατέρας

† Ὁ Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου
ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ

Advertisements

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ  ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ 2017

patriarxis

 + Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ πεφιλημένα τέκνα,

Χάριτι Θεοῦ ἠξιώθημεν νὰ φθάσωμεν καὶ πάλιν εἰς τὴν μεγάλην ἑορτὴν τῆς κατὰ σάρκα Γεννήσεως τοῦ Θείου Λόγου, τοῦ ἐλθόντος εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ μᾶς χαρίσῃ τὸ «εὖ εἶναι» , τὴν ἀπαλλαγὴν ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ἀπὸ τὴν δουλείαν εἰς τὰ ἔργα τοῦ νόμου καὶ ἀπὸ τὸν θάνατον, νὰ μᾶς δωρήσῃ δὲ τὴν κατ᾿ ἀλήθειαν ζωὴν καὶ τὴν χαρὰν τὴν μεγάλην, ἣν «οὐδεὶς αἴρει ἀφ᾿ ἡμῶν» .

Ὑποδεχόμεθα τὸν «παντέλειον Θεόν» , τὸν ὁποῖον «ἀγάπη κεκόμικεν εἰς τὴν γῆν» , ὁ ὁποῖος καθίσταται ἡμῖν «καὶ ἡμῶν αὐτῶν συγγενέστερος» . Ὁ κενωθεὶς Θεὸς Λόγος συγκαταβαίνει εἰς τὸ πλανηθὲν πλάσμα αὐτοῦ «συγκατάβασιν ἄφραστόν τε καὶ ἀκατάληπτον» . Ὁ «ἀχώρητος παντὶ» χωρεῖται ἐν τῇ γαστρὶ τῆς Παρθένου, ὁ μέγας ὑπάρχει ἐν σμικροῖς. Τὸ μέγα τοῦτο κεφάλαιον τῆς πίστεώς μας, τὸ πῶς ὁ ὑπερούσιος Θεὸς «ὑπὲρ ἄνθρωπον γέγονεν ἄνθρωπος» , παραμένει «ἀνέκφαντον» μυστήριον. «Τὸ μέγα τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως μυστήριον, ἀεὶ μένει μυστήριον».

Αὐτὸ τὸ ξένον καὶ παράδοξον γεγονὸς «τὸ ἀποκεκρυμμένον ἀπὸ τῶν αἰώνων καὶ ἀπὸ τῶν γενεῶν» , εἶναι τὸ θεμέλιον τῆς κατὰ χάριν θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία∙ οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς».

Αὐτὴ εἶναι ἡ ὑψίστη σωτηριώδης ἀλήθεια διὰ τὸν ἄνθρωπον. Ἀνήκομεν εἰς τὸν Χριστόν. Τὰ πάντα εἶναι ἡνωμένα ἐν Χριστῷ. Ἐν Χριστῷ ἀναπλάθεται ἡ φθαρεῖσα φύσις μας, ἀποκαθίσταται τὸ κατ᾿ εἰκόνα καὶ ἀνοίγεται εἰς πάντας τοὺς ἀνθρώπους ἡ ὁδὸς τοῦ καθ᾿ ὁμοίωσιν. Διὰ τῆς προσλήψεως ὑπὸ τοῦ Θείου Λόγου τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, διὰ τοῦ κοινοῦ θείου προορισμοῦ καὶ τῆς κοινῆς σωτηρίας θεμελιοῦται ἡ ἑνότης τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Δὲν σώζεται ὅμως μόνον ἡ ἀνθρωπότης, ἀλλὰ σύμπασα ἡ κτῖσις. Ὡς ἡ πτῶσις τῶν πρωτοπλάστων συμπαρασύρει ὅλην τὴν πλᾶσιν, οὕτω καὶ ἡ Ἐνανθρώπησις τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ ἀφορᾷ εἰς ὁλόκληρον τὴν δημιουργίαν. «Ἐλευθέρα μὲν ἡ κτῖσις γνωρίζεται, υἱοὶ δὲ φωτὸς οἱ πρὶν ἐσκοτισμένοι» . Ὁ Μέγας Βασίλειος μᾶς καλεῖ νὰ ἑορτάσωμεν τὴν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Γέννησιν ὡς τὴν «κοινὴν ἑορτὴν πάσης τῆς κτίσεως», ὡς « τὰ σωτήρια τοῦ κόσμου, τήν γενέθλιον ἡμέραν τῆς ἀνθρωπότητος».

Τὸ «Χριστὸς γεννᾶται» ἀκούεται, δυστυχῶς, καὶ πάλιν εἰς ἕνα κόσμον πλήρη βιαιοτήτων, ἐπικινδύνων ἀνταγωνισμῶν, κοινωνικῆς ἀνισότητος καὶ καταπατήσεως τῶν θεμελιωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Τὸ 2018 συμπληροῦνται ἑβδομήκοντα ἔτη ἀπὸ τὴν Οἰκουμενικὴν Διακήρυξιν τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία, μετὰ ἀπὸ τὰς φοβερὰς ἐμπειρίας καὶ καταστροφὰς τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ἀνέδειξε τὰ κοινὰ ὑψηλὰ ἰδανικά, τὰ ὁποῖα ὀφείλουν νὰ σέβωνται ἀπαρεγκλίτως ὅλοι οἱ λαοὶ καὶ τὰ κράτη. Ὅμως, ἡ ἀθέτησις τῆς Διακηρύξεως αὐτῆς συνεχίζεται, ποικίλαι δὲ καταχρήσεις καὶ σκόπιμοι παρερμηνεῖαι τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ὑποσκάπτουν τὸν σεβασμὸν καὶ τὴν πραγμάτωσίν των. Συνεχίζομεν νὰ μὴ διδασκώμεθα ἀπὸ τὴν ἱστορίαν ἢ νὰ μὴ θέλωμεν νὰ διδαχθῶμεν. Οὔτε αἱ τραγικαὶ ἐμπειρίαι βίας καὶ ἡ καταρράκωσις τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, οὔτε ἡ διακήρυξις ὑψηλῶν ἰδανικῶν, ἀπέτρεψε τὴν συνέχισιν τῆς βίας καὶ τῶν πολέμων, τὴν ἀποθέωσιν τῆς ἰσχύος καὶ τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον. Οὔτε, βεβαίως, ἡ ἰσχὺς τῶν τεχνικῶν μέσων καὶ αἱ ἐκπληκτικαὶ κατακτήσεις τῆς ἐπιστήμης, οὔτε ἡ οἰκονομικὴ πρόοδος, ἔφερον κοινωνικὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν πολυπόθητον εἰρήνην. Τοὐναντίον, εἰς τὴν ἐποχὴν μας ὁ εὐδαιμονισμὸς τῶν κατεχόντων αὐξάνεται καὶ ἡ παγκοσμιοποίησις καταστρέφει τοὺς ὅρους τῆς κοινωνικῆς συνοχῆς καὶ εἰρήνης.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀγνοήσῃ αὐτὰς τὰς ἀπειλὰς κατὰ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. «Οὐδὲν γὰρ ὅσον ἄνθρωπος ἱερόν, ᾧ καὶ φύσεως ἐκοινώνησεν ὁ Θεός» . Ἀγωνιζόμεθα διὰ τὸν ἄνθρωπον, διὰ τὴν προστασίαν τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δικαιοσύνης, ἐν ἐπιγνώσει ὅτι «ἡ ὄντως εἰρήνη παρὰ Θεοῦ» , ὅτι τὸ ὑπέρλογον μυστήριον τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ τῆς κατὰ χάριν θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀποκαλύπτει τὴν ἀλήθειαν περὶ τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ θείου προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου.
Ζῶμεν ἐν Ἐκκλησίᾳ τὴν ἐλευθερίαν, ἐκ Χριστοῦ, ἐν Χριστῷ καὶ εἰς Χριστόν. Εἰς τὸν πυρῆνα αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας ἀνήκει ἡ ἀγάπη, ἥτις «οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς» , ἡ ἀγάπη «ἐκ καθαρᾶς καρδίας» . Ἐνῶ ὁ αὐτόνομος, ὁ αὐτογνώμων καὶ αὐτάρκης, ὁ αὐτοθεούμενος καὶ αὐτομακαριζόμενος ἄνθρωπος περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν ἑαυτὸν του καὶ τὴν ἀτομικὴν του αὐτάρεσκον εὐδαιμονίαν καὶ βλέπει τὸν συνάνθρωπον ὡς περιορισμὸν τῆς ἐλευθερίας του, ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία ἔχει κατεύθυνσιν πρὸς τὸν ἀδελφὸν, κινεῖται πρὸς τὸν πλησίον, ἀληθεύει ἐν ἀγάπῃ. Τὸ μέλημα τοῦ πιστοῦ δὲν εἶναι ἡ διεκδίκησις δικαιωμάτων, ἀλλὰ τὸ «ποιεῖν τε καὶ πράττειν τὰ δικαιώματα Χριστοῦ» , ἐν ταπεινώσει καὶ εὐχαριστίᾳ.

Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, τῆς ἐλευθερίας ὡς ἀγάπης καὶ τῆς ἀγάπης ὡς ἐλευθερίας, εἶναι ὁ θεμέλιος λίθος καί ἡ ἐγγύησις διὰ τὸ μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος. Στηριζόμενοι ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ ἐνθέου ἤθους δυνάμεθα νά ἀντιμετωπίσωμεν τὰς μεγάλας προκλήσεις τοῦ παρόντος, αἱ ὁποῖαι ἀπειλοῦν ὄχι μόνον τὸ εὖ ζῆν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ ζῆν τῆς ἀνθρωπότητος.

Τὴν ἀλήθειαν τοῦ «Θεανθρώπου» ὡς ἀπάντησιν εἰς τὸν σύγχρονον «ἀνθρωπο-θεὸν» καὶ πρὸς ἀνάδειξιν τοῦ αἰωνίου προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἐξῇρε καὶ ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κρήτη, 2016): «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἔναντι τοῦ συγχρόνου «ἀνθρωποθεοῦ», προβάλλει τόν «Θεάνθρωπον» ὡς ἔσχατον μέτρον τῶν πάντων: «Οὐκ ἄνθρωπον ἀποθεωθέντα λέγομεν, ἀλλὰ Θεὸν ἐνανθρω-πήσαντα» . Ἀναδεικνύει δὲ τὴν σωτηριώδη ἀλήθειαν τοῦ Θεανθρώπου καὶ τὸ Σῶμα Του, τὴν Ἐκκλησίαν, ὡς τόπον καὶ τρόπον τῆς ἐν ἐλευθερίᾳ ζωῆς, ὡς «ἀληθεύειν ἐν ἀγάπῃ» καὶ ὡς μετοχήν, ἤδη ἐπὶ τῆς γῆς, εἰς τὴν ζωὴν τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ».
Ἡ Σάρκωσις τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι ἡ βεβαίωσις καὶ ἡ βεβαιότης ὅτι τὴν ἱστορίαν, ὡς πορείαν πρός τὴν Βασιλείαν τῶν Ἐσχάτων, κατευθύνει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Βεβαίως, ἡ πορεία τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὴν Βασιλείαν, ἡ ὁποία δὲν συντελεῖται μακρὰν ἤ ἀνεξαρτήτως τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητος, τῶν ἀντιφάσεων καὶ τῶν περιπετειῶν αὐτῆς, ποτὲ δὲν ὑπῆρξεν ἄνευ δυσκολιῶν. Ἐν μέσῳ αὐτῶν ἡ Ἐκκλησία μαρτυρεῖ περὶ τῆς ἀληθείας καὶ ἐπιτελεῖ τὸ ἁγιαστικὸν, ποιμαντικὸν καὶ μεταμορφωτικὸν ἔργον αὐτῆς. «Ἡ γὰρ ἀλήθειά ἐστι τῆς Ἐκκλησίας καὶ στῦλος καὶ ἑδραίωμα…Στῦλός ἐστι τῆς οἰκουμένης ἡ Ἐκκλησία…καὶ μυστήριόν ἐστι, καὶ μέγα, καὶ εὐσεβείας μυστήριον».

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Ἂς συνεορτάσωμεν, εὐδοκίᾳ τοῦ σκηνώσαντος ἐν ἡμῖν Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἐν ἀγαλλιάσει καὶ χαρᾷ πεπληρωμένῃ, τὰς ἑορτὰς τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου. Εὐχόμεθα ἐκ Φαναρίου, ὅπως ὁ σαρκωθεὶς καὶ συγκαταβὰς τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων Κύριος καὶ Σωτὴρ ἡμῶν, χαρίζηται εἰς ὅλους κατὰ τὸν νέον ἐνιαυτὸν τῆς χρηστότητος Αὐτοῦ, ὑγιείαν κατ᾿ ἄμφω, εἰρήνην καὶ τὴν πρὸς ἀλλήλους ἀγάπην, διαφυλάττῃ δὲ καλῶς τὴν Ἁγίαν Αὐτοῦ Ἐκκλησίαν καὶ εὐλογῇ τὰ ἔργα διακονίας αὐτῆς, ἵνα δοξάζηται τὸ ὑπεράγιον καὶ ὑπερύμνητον ὄνομα Αὐτοῦ.

Χριστούγεννα ,βιζ΄
+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρὸς Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν.

Στήν Παναγία τῆς Γαλατίστης γιά τήν “Ζωοδόχο Πηγή”

SAM 3128

Τήν Παρασκευή τῆς Διακαινησίμου, 21ηἈπριλίου τ. ἔ., ἡμέρα κατά τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ μεγαλοπρεπῶς τήν Παντάνασσα Μητέρα τοῦ Κυρίου μας ὡς Ζωοδόχο Πηγή, ἡ Γαλάτιστα πανηγύρισε, τόσο γιά τόν Ἀναστάντα Κύριο, ὅσο καί γιά τήν Κυρία Θεοτόκο στήν Ἐνορία τῆς Παναγίας τῆς Κωμοπόλεως.

SAM 3155
Τήν κυριώνυμο ἡμέρα τῆς Ἑορτῆς, τοῦ Ὄρθρου καί τῆς Θείας Λειτουργίας προέστη ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ, πλαισιούμενος ἀπό τόν λαμπρό Παπαδάσκαλο τῆς Ἐνορίας Αἰδεσ. Οἰκον. π. Ἀργύριο Καραμόσχο, τούς Παν/τους Ἀρχιμ. π. Χρυσόστομο Μαϊδώνη, Πρωτοσύγκελλο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καί π. Παΐσιο Σουλτανικᾶ, τούς Αἰδ/τους Πρωτοπρεσβυτέρους π. Ἀρίσταρχο Μαυροματάκη ἐκ τῆς ὁμόρρου Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κασσανδρείας (Γαλαρινός) καί π. Ἐλευθέριο Μαυρίδη (συνταξιοῦχο) καί τούς Ἱερολογιωτάτους Διακόνους π. Ἐφραίμ Τσόλη καί π. Γεώργιο Κυριάκου.Ὁ Λαός τῆς Γαλάτιστας μυρωμένος μέ τῆς Ἀναστάσεως τή χαρά ἦρθε γιά νά ἀνάψη τό ἁγιοκέρι του, νά λάβη δύναμη ἀπό τόν ἀναστάντα Ἀρχηγό τῆς ζωῆς καί νά ξεδιψάση στά νάματα τῆς “Ζωοδόχου Πηγῆς”, ἀπ’ ὅπου ξεπήγασε ἡ χαρά τοῦ κόσμου. Παρόντες καί συμπροσευχόμενοι ὅπως πάντοτε ὁ Ἀντιδήμαρχος Πολυγύρου κ. Ἰωάν. Σιμώνης καί ὁ Πρόεδρος τοῦ Τοπικοῦ Συμβ. κ. Σειρᾶς Ἐμμανουήλ, οἱ ὁποῖοι πάντοτε ἀποζητοῦν τήν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας καί στηρίζουν τό ἔργο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.SAM 3182

Ὁ Σεβασμιώτατος στήν ὁμιλία του παρετήρησε ὅτι κατά τήν ἑβδομάδα τῆς Διακαινησίμου ἡ Ἐκκλησία ζῆ ὡς μία ἡμέρα τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τήν Κυριακή καλύτερα τῆς Ἀναστάσεως ὡς μία ἡμέρα, ἀπό τήν ὁποία ξεπήγασε ἀνακαινισμένη καί ἀναπλασμένη ἡ Ζωή. Τίς ἡμέρες τοῦτες χαρακτηριστικά εἶπε ὁ ὁμιλητής γιορτάζουμε «θανάτου τήν νέκρωσιν, ᾅδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τὸν αἴτιον…». Μ’ ἄλλα λόγια ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι οὔτε ἰδιωτική ἐπιχείρησις, οὔτε Δημόσιος ἤ Δημοτικός ὀργανισμός, οὔτε δημιούργημα οἱουδήποτε ἀνθρώπου ὑλικό ἤ ὑλιστικό. Εἶναι ὁ τόπος τῆς μεταποιήσεως καί μεταβολῆς τοῦ θανάτου σέ ζωή, εἶναι ὁ τόπος τῆς καταργήσεως τοῦ θανάτου καί τής βλάστησης τοῦ κλίματος τῆς ζωῆς ἀπό τόν Πανάγιο τοῦ Χριστοῦ Τάφο. Τούτη τή διακονία τοῦ κόσμου πού ὁ Κύριος πέτυχε νά τήν φέρει εἰς πέρας μέ τήν τριήμερο Ταφή καί Ἀνάστασή Του, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τή βλέπει δικαίως σάν πότισμα τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως ἀπό τίς ρανίδες τοῦ αἵματός Του. «Πολλά εἶναι πράγματι, θά πῆ, τά θαύματα ἑκείνου τοῦ καιροῦ. Ὁ Θεός σταυρώθηκε, ὁ ἤλιος ἔσβησε καί ἄναψε ξανά… Τό καταπέτσαμα τοῦ Ναοῦ σχίστηκε στά δύο, αἷμα καί νερό χύθηκε ἀπό τήν πλευρά Του… Ἡ γῆ ἐβόγγηξε, οἱ πέτρες σχίστηκαν… Οἱ νεκροί σηκώθηκαν… Καί ὅμως τίποτε δέν συγκρίνεται καί δέν εἶναι ἱσάξιο μέ τό θαῦμα τῆς σωτηρίας μου! Λίγες ρανίδες αἵματος ἀναπλάθουν καί ἀναδημιουργοῦν τόν κόσμο! Καί γίνονται ἡ συνεκτική ἀξία γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους, ὅπως ἡ πυτιά γιά τό γάλα, συνδέοντας καί συσφίγκοντας ὅλους σέ μία ἑνότητα!» Γιά νά κραυγάση τό συναξάρι τοῦ Μ. Σαββάτου· «…διά τῶν ὁποίων (ρανίδων αἵματος) τό γένος μας ἀναστήθηκε ἀπό τήν φθορά καί πέρασε στήν αἰώνια ζωή!»

SAM 3161

Aὐτό εἶναι ἡ Ἐκκλησία, κατέληξε ὁ Δεσπότης: «Ἡ μεταβολή τοῦ γήινου καί τοῦ πήλινου σέ ἄφθαρτο καί αἰώνιο, ἡ μεταποίηση τοῦ ὑλικοῦ σέ ἀθάνατο, χάριν στόν Σταυρό, τόν Τάφο καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας. Ἀλλά αὐτή ἡ Ἀνάσταση ξεχύθηκε μέν στόν κόσμο τήν “μιᾷ τῶν Σαββάτων”, ἀλλά ἐσπάρη καί ἐφανερώθη στόν κόσμο μέ τόν Εὐαγγελισμό τῆς Θεοτόκου καί τή σύλληψη τοῦ Κυρίου μας στή μήτρα τῆς Παναγίας. Στή μήτρα τῆς Παναγίας φύτρωσε τό Ρόδο τό Ἀμάραντο, γιά νά δώση τοῦ καρπούς του στήν ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως. Γιά τοῦτο ἀνυμνοῦντες τόν Αἴτιο, συνανυμνοῦμε τή Συναίτιο τῆς χαρᾶς μας, τῆς σωτηρίας μας, τήν Ζωοδόχο Πηγή καί Παντάνασσα Παρθένο».

SAM 3214

Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας καί πρό τῆς Ἀπολύσεως, ὁ Σεβασμιώτατος, κατόπιν προτάσεως τοῦ δραστηριωτάτου π. Ἀργυρίου, ἔκειρε σέ Ἀναγνῶστες δύο Ἱερόπαιδες, μαθητές Δημοτικοῦ Σχολείου, πού εἶναι ἁρωγοί στό ἔργο τοῦ Ἐφημερίου μέσα στό Ἱερό Βῆμα. Πρόκειται γιά τούς μαθητές Νικόλαο Σιμώνη τοῦ Κων/νου καί τῆς Εἰρήνης καί Μιχαήλ Ἀννετούδη τοῦ Δημητρίου καί τῆς Μαρίας, γεγονός πού συγκίνησε τό Ἐκκλησίασμα, ἱκανοποίησε τόν Σεβασμιώτατο καί συνετέλεσε στό νά δοῦμε δάκρυα στά μάγουλα τῶν γονιῶν τῶν παιδιῶν καί τῶν περισσοτέρων τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος. Ἄξια, καλή πρόοδο καί νά ἔχουν τήν εὐλογία τῆς Παναγίας τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς. Ἄξιος καί ὁ Ἐφημέριος πού σάν πνευματική μέλισσα γεμίζει τό Ἁγιοπότηρο μέ τό νέκταρ τῆς πίστεως.

SAM_3121SAM_3164

Συνέχεια

ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 2017

ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ
ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ
ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ
ΙΕΡΙΣΣΟΥ, ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΔΑΜΕΡΙΟΥ
__________
 Ἀρ. Πρωτ.: 174                                                   Ἐν Ἀρναίᾳ τῇ 31η Μαρτίου 2017
  eikona egkyklios pasxa 2017
Π Α Σ Χ Α Λ Ι Ο Σ    Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

Πρός
Τόν Ἱερό Κλῆρο,
Τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες καί
Τόν φιλόχριστο Λαό
τῆς καθ’ Ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἀδελφοί καί τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί περιπόθητα,

Χριστός Ἀνέστη!

 «Ὅλη ἡ ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά ἡ ἱστορία ἑνός καί μοναδικοῦ θαύματος, τοῦ θαύματος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖο συνεχίζεται στίς καρδιές τῶν χριστιανῶν ἀπό ἡμέρας εἰς ἡμέραν, ἀπό ἔτους εἰς ἔτος, ἀπό αἰῶνος εἰς αἰῶνα μέχρι τῆς Δευτέρας Παρουσίας» (ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς).

Ναί ἀγαπητοί. Ἡ σφραγίδα τῆς χριστιανικῆς ἐλπίδας εἶναι τό Εὐαγγέλιο τοῦ Πάσχα. Ἡ “καλή ἀγγελία”, ὅτι νικήθηκε ὁ θάνατος. «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, ᾅδου τήν καθαίρεσιν». Τώρα στούς ἰστούς τοῦ κόσμου, πού οἰκοδομεῖται “ἡ καινή ζωή” προβάλλει τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως, ἡ ἐμπειρία τῆς ὑπερβάσεως τοῦ θανάτου σφραγίζει τήν “ἀπαρχήν” τῆς “ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου…” καί σκιρτῶντας ἀπό ἄφατη χαρά παγγενής ὁ Ἀδάμ ὑμνεῖ τόν “Αἴτιον”!

Μερικοί, βέβαια, θαυμάζουν τήν σπουδαιότητα καί τό “παράδοξον” τῆς Ἀναστάσεως καί τήν Ἀναστάσιμη ἐμπειρία τῶν Ἀποστόλων. Ἀλλά συγχρόνως διερωτῶνται, πῶς αὐτή ἡ Ἀποστολική ἐμπειρία, ἡ σφραγισμένη μέ τήν ψηλάφηση τοῦ Θωμᾶ, μπορεῖ νά ἔχη τήν ἴδια σπουδαιότητα γιά μᾶς. Μᾶς εἶναι ἀρκετό, ἄραγε, νά πιστεύουμε ἁπλά στήν Ἀποστολική διαβεβαίωση, ὅτι ἀναστήθηκε ὁ Κύριος καί πάνω σ’ αὐτή νά στηρίζουμε τήν πίστη μας;

Ἀδελφοί μου, θά ἤθελα σήμερα νά τονίσω στήν ἀγάπη σας μ’ ὅση δύναμη ἔχουν τά φυλλοκάρδια μου αὐτή τήν ἀλήθεια. Ἀπ’ ὅλα τά ἱστορικά συμβάντα στόν κόσμο ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐκείνη πού ἀνήκει τόσο στήν Ἱστορία τοῦ παρελθόντος, ὅσο καί στήν πραγματικότητα τοῦ παρόντος. Ὑποστασιάζει αὐτή ἡ ἀλήθεια τό παρόν. Ναί! Ὁ Χριστός πέθανε στόν Σταυρό μιά συγκεκριμένη ἡμέρα, ὁ Χριστός ἀναστήθηκε ἀπό τόν Τάφο σέ μιά ὡρισμένη ἡμέρα. Ἀλλά ὁ Χριστός ἀπ’ τή στιγμή πού μέ τήν Ἀνάσταση συντρίβει τόν θάνατο, ἀνήκει στήν ἱστορία τῆς κάθε στιγμῆς, γιατί Ἀναστημένος εἶναι μαζί μας καί τώρα καί πάντοτε καί στούς αἰῶνες, σύμφωνα μέ τήν ὑπόσχεσή Του. Γιά τόν λόγο αὐτό δέν ὑπάρχει μεγαλύτερο μαρτύριο οὔτε στόν οὐρανό οὔτε στή γῆ ἀπό μιά ζωή ξεκομμένη ἀπό τήν Ἀνάσταση. Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀπελπισία ἀπό τή ζωή χωρίς τήν ἀθανασία. Χωρίς τόν Ἀναστάντα Κύριό μας. Γι’ αὐτό καί δέν ὑπάρχει τραγικώτερη ὕπαρξη ἀπό τόν ἄνθρωπο πού δέν πιστεύει στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. «Καλόν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος» (Ματθ. κστ΄ 24).

Ἀληθῶς, ἀδελφοί μου, ὁ Χριστός Ἀνέστη! Καί μάρτυρες τούτου τοῦ γεγονότος εἴμαστε ὅλοι, «ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθημεν» (Γαλ. γ΄ 27). Βλέποντας τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως καί πλημμυρισμένοι ἀπό τήν ἐλπίδα της, βαδίζουν πρός τή ζωή καί μετέχουν σ’ αὐτήν οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ Μάρτυρες καί οἱ Ὁμολογητές καί οἱ Χριστοφόροι ὅλων τῶν ἐποχῶν ἑνωμένοι μέ τό πνεῦμα τῆς κατά Χριστόν Ἀγάπης πού πηγάζει ἀπό τόν Σταυρό καί τό “κενό μνημεῖο”.

Ἡ Ἀνάσταση ἔγινε ἡ ἀρχή καί ὁ σκοπός, τό κέντρο καί ὁ θεμέλιος λίθος, «ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου». Ὁ Ἀναστάς ἔγινε ἡ μεγάλη καί λυτρωτική πραγματικότητα. Πόνεσε πάνω στό Σταυρό, ἔνοιωσε τήν ἐγκατάλειψη πάνω στό ξύλο τῆς ὀδύνης, ἀλλά πάνω ἀπό τό ὕψος τοῦ Ζωηφόρου Σταυροῦ ἀντικρύζει τό φῶς τῆς ἀνακαινισμένης ζωῆς. Χωρίς τήν Ἀνάσταση θά ἦταν ἕνα πρόβλημα καί ἡ Μεγάλη Παρασκευή, ἡ τελευταία ἡμέρα τῆς ζωῆς τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τοῦ κόσμου ὁλόκληρου.

Χριστός Ἀνέστη! Καί παγίως πλέον ὁ θάνατος μετατρέπεται σέ ὑποπόδιο τῶν ποδῶν τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε ὁ ζωοποιηθείς νά κραυγάζη: «Ποῦ σου θάνατε τό κέντρον; ποῦ σου ᾍδη τό νῖκος;». Ἡ χρυσήλατη σάλπιγγα τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, εὐαγγελίζεται σήμερα αὐτήν τή χαρά. «Ἔφθασε, λοιπόν, ἡ ποθητή γιά μᾶς καί σωτήρια ἑορτή, ἡ Ἀναστάσιμη ἡμέρα, ἡ προϋπόθεση τῆς εἰρήνης, ἡ ἀφορμή τῆς συμφιλίωσης, ἡ ἐξαφάνιση τῶν πολέμων, ἡ κατάργηση τοῦ θανάτου, ἡ ἧττα τοῦ Διαβόλου».Καί ὁ νεοέλληνας ποιητής τήν ἐπισφραγίζει διθυραμβικά:

 «Ὤ, τί χαρά εἶναι τούτη, πού δέν περίμενα.
Ὤ, τί χαρά, ἡ χαρά σου, Λατρευτέ!»
(Β. Μουστάκης).

Ἀλήθεια! Ποιός μπορεῖ νά ἀμφισβητήση σήμερα, τό ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἀναμείχθηκαν μέ τούς ἀγγέλους καί ἔχοντες σῶμα χαίρουν μαζί μέ τούς ἀσωμάτους; «Τί ζητεῖτε τόν ζῶντα μετά τῶν νεκρῶν; Ἠγέρθη οὐκ ἔστιν ὦδε» (Μαρκ. ιστ΄ 6), ἡ ἀγγελική διαβεβαίωση. Καί ἡ ἀνθρώπινη καρδιά πανηγυρικά καί νικητήρια σαλπίζει. Ἠγέρθη, καί ὁ ᾍδης βοᾶ καί στενάζει. Ἀνέστη, καί ὁ ᾍδης ἔχασε τό προνόμιο τῆς κυριαρχίας στίς ψυχές μας. Κενός ὁ Τάφος καί ὁ ᾍδης ἐπικράνθη, γιατί ἐνεκρώθη καί ἐδεσμεύθη. Χριστός ἀνέστη! Καί ἡ ζωή πολιτεύεται καί μοσχομυρίζει Ἀθανασία Ἀναστάσιμη ὁ ἀνθρώπινος “πηλός”. Τό μήνυμα αὐτό πού ἑνώνει οὐρανό καί γῆ σημαίνει: «Ἔξοδο τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν ὠκεανό τῆς σύγχρονης ἀπελπισίας, ἀπ’ τό πάθος τῆς ἀπανθρωπιᾶς, ἀπ’τήν κυριαρχία τῆς ὕλης. Σημαίνει ἀναδημιουργία, ἀνακαίνιση, Ζωή».

Ναί ἀγαπητοί! «Αὕτη ἡ κλητή καί Ἁγία ἡμέρα, ἡ μία τῶν Σαββάτων ἡ βασιλίς καί κυρία». Γι’ αὐτό ἡ πατρική μου καρδιά σήμερα πλημμυρισμένη ἀπό τό Ἀναστάσιμο φῶς τῆς ἀγάπης καί συγχαίροντας μέ τή δική σας ἀγάπη, σᾶς βεβαιώνει ἐν χαρᾷ: «Χαίρετε, ἀδελφοί καί πάλιν ἐρῶ χαίρετε!» (Φιλ. δ΄ 4). Ὁ Χριστός σφραγίζει τή σωτηρία μας. «Ἰδού ποιῶ καινά πάντα» (Ἀποκ. κα΄ 5), ὁ νικητήριος λόγος Του.

 Χριστός Ἀνέστη ἀδελφοί μου!

Ἀληθῶς ἀνέστη!

Ἅγιον Πάσχα 2017

Μέ ἀναστάσιμους πατρικούς ἀσπασμούς

† Ὁ Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου
ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ

Ο ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ ΣΕ ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΞΗ ΣΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΙΕΡΙΣΣΟΥ

SAM 2734

Εὐχάριστη ἔκπληξη ἦταν γιά τούς Ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεώς μας ἡ παρουσία τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπαιδίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, Παν/του Ἀρχιμ. Ἐφραίμ, στήν Ἱερατική Συναξη τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἱερισσοῦ, τήν Τρίτη 28η Μαρτίου στήν αἴθουσα τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας στήν Ἀρναία.

SAM 2736

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Θεόκλητος καλωσόρισε τόν Ἅγιον Καθηγούμενον καί συνεχάρη αὐτόν διά τήν πρόσφατον ἀθώωσίν του διά τήν γνωστήν ὑπόθεσιν «Βατοπαιδίου», τό ὁποῖον δημιούργησαν πολιτικές σκοπιμότητες καί ἀντιεκκλησιαστική μανία, κάποιων ἐχθρῶν τῆς πίστεως, τοῦ μοναχισμοῦ καί τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Ὁ Ἅγιος Καθηγούμενος εὐχαρίστησε τόν Σεβασμιώτατον διά τήν συμπαράστασίν του καί διά τόν ἀγῶνα αὐτόν ὑπέρ τῶν δικαίων τῆς Ἐκκλησίας.

Στή συνέχεια, ὡς φοιτητής τοῦ πανεπιστημίου τῆς ἐρήμου, ὁμιλῶν πρός τούς Ἱερεῖς ἀνεφέρθηκε «στή μεγάλη δύναμη τοῦ χαρίσματος τῆς ἱερωσύνης, πού δίνει τή δυνατότητα στούς ἱερεῖς νά τελοῦν τά ἱερά Μυστήρια.

Παρουσίασε τήν πνευματική ἐμπειρία τοῦ γέροντος Ἐφραίμ Κατουνακιώτη, ὁ ὁποῖος μαθήτευσε καί ἐκπαιδεύτηκε στήν ἐσωτερική ζωή ἀπό τόν γέροντα Ἰωσήφ τόν Ἡσυχαστή.

SAM 2744

Ὁ Ἱερεύς πρέπει νά ἔχη αἴσθηση τῶν τελουμένων. Ἡ Ἱερωσύνη νά εἶναι ἐμπειρία καί ὄχι μόνο ἡ ἐπιτέλεση κάποιων τελετῶν. Ἡ Ἱερωσύνη νά εἶναι ἐμπειρία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀφοῦ τό Ἅγιο Πνεῦμα συνέχει τήν Ἐκκκλησία.

Ἔχουμε εὐθύνη γιά τήν συμμετοχή μας στήν ἱερωσύνη, καθώς ἐκπροσωποῦμε τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία.

Νά εἴμαστε αὐστηροί πρός τόν ἑαυτό μας καί ἐπιεικεῖς πρός τούς ἄλλους.

Γίνετε φορεῖς τῆς αἰωνιότητος γιά νά μπορέσετε μετά νά τήν κηρύξετε.

Ἔτσι θά μπορέσετε νά ἀντισταθῆτε στόν πόλεμο τοῦ διαβόλου.

Σέ μιά Μητρόπολη ὁ διάβολος θέλει νά κτυπήση τόν Μητροπολίτην.

Σέ μιά Ἐνορία προσπαθεῖ νά κτυπήση τόν Ἱερέα.

Σέ ἕνα μοναστῆρι προσπαθεῖ νά κτυπήση τόν Ἡγούμενο.

Εἰσέλθετε εἰς τήν καρδίαν σας.

Ἀγαπῆστε τήν ἐσωτερικήν ζωήν.

Ἀγαπῆστε τήν προσευχήν.

Νά βιώνετε τή χάρη, ὅταν λειτουργεῖτε».

SAM 2749

Ὁ Σεβασμιώτατος εὐχαρίστησε τόν Γέροντα Ἐφραίμ καί ἀνεφέρθηκε σέ διοικητικά θέματα δίνοντας τίς δέουσες λύσεις. Ἰδιαίτερα ἔκανε λόγο γιά τήν προσοχή τῶν ἱερέων κατά τή χρήση τοῦ facebook καί γιά τήν προάσπιση τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας μετά τήν δημοσίευση τῶν δασικῶν χαρτῶν.

Μετά τό τέλος τῆς Ἱερατικῆς Συνάξεως ὁ Σεβασμιώτατος δεξιώθηκε τόν Ἅγιον Καθηγούμενον καί τήν συνοδεία του στό Ἐπισκοπεῖο, παραθέτοντας σαρακοστιανή μεσημεριανή τράπεζα.

 

Οἱ Γ΄ Χαιρετισμοί τῆς Κυρίας Θεοτόκου στήν Παναγία τῆς Γαλατίστης

SAM 2302

Μέ λαμπρότητα καί βυζαντινή μεγαλοπρέπεια ἐτελέσθη ἡ Ἀκολουθία τῆς Γ΄ Στάσεως τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, κατά τό ἐκδοθέν πρόγραμμα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως γιά τήν Μεγ. Τεσσαρακοστή, στόν κατανυκτικό Ἱερό Ναό τῆς Παναγίας τῆς Γαλατίστης, τήν Παρασκευή 17η Μαρτίου τ.ἔ.. Τῆς Ἀκολουθίας προέστη ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Θεόκλητος ἀκολουθούμενος ἀπό τόν Διάκονό του π. Γεώργιο Κυριάκου.

SAM 2315

Τόν Μητροπολίτη ὑπεδέχθη ὁ ἀξιαγάπητος καί κατά πάντα τετιμημένος Παπαδάσκαλος, Ἐφημέριος τῆς Ἐνορίας τῆς Παναγίας Γαλατίστης Αἰδ. Οἰκ. π. Ἀργύριος Καραμόσχος, ὁ ὁποῖος εἶχε προετοιμάσει μεθοδικώτατα τό ποίμνιό του γιά τήν λαοφιλῆ αὐτή τιμή πρός τήν Παντάνασσα. Μαζί του ὁ Πρόεδρος τοῦ Τοπικοῦ Συμβουλίου κ. Ἐμμανουήλ Σειράς καί ὁ Πρόεδρος τοῦ Δημ. Συμβουλίου κ. Ἰωάν. Σιμώνης.

Μέσα σ’ ἕνα Ναό πού ἔλαμπε ἀπό εὐταξία καί πεπληρωμένο ἀπό τά ψυχικά ἄνθη τῶν ἐνοριτῶν του, εὐπρεπισμένα ἀπό τόν π. Ἀργύριο, ὁ χριστεπώνυμος Λαός τῆς Γαλατίστης προσῆλθε ὁμοθυμαδόν.

SAM 2308

Ἀπόλυτα ἱκανοποιημένος ὁ Δεσπότης μας ἀπό τήν εἰκόνα τῆς Ἐνορίας καί τόν Ἐφημέριό της ἀπηύθυνε λόγο ἀγαθό στό ποίμνιό του, χαρακτηρίζοντας τήν Κυρία Θεοτόκο ὡς “Ἱερά Πύλη ἀδιόδευτο” κατά τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας καί ἐκλεκτό “Γεώργιο” τῆς Τριαδικῆς Θεότητος.

Ἀρύστηκε μάλιστα τά περί Ἱεροῦ Γεωργίου, ἀπό τά ψάλματα τῶν Ὠδῶν τοῦ Ἀκαθίστου πρός τήν Θεοτόκον καί ἰδίως ἀπό τό: «Ρόδον τό ἀμάραντον χαῖρε ἡ μόνη βλαστήσασα, τό μῆλον τό εὔοσμον χαῖρε ἡ τέξασα…», διευκρινίζοντας ὅτι ἡ Θεοτόκος ἀπέβη ἡ θεία Γῆ πού ἑκουσίως πρόσφερε Ἑαυτόν “Χριστόν ἐξανθήσασα”. Στό σημεῖο τοῦτο ὁ ὁμιλητής ζήτησε ἀπό τόν λαό τοῦ Θεοῦ, κατ’ ἀκολουθίαν πρός τήν Ἀειπάρθενο, νά ἀποβῆ καί ὁ ἴδιος γεώργιο Θεοῦ, μέ ἕνα καί μοναδικό ἐφετό, μέ ἕνα στόχο, ὁ ἄνθρωπος καί δή ὁ χριστιανός νά ἀποβῆ σκηνή, οἰκία καί ἱερό καταφύγιο τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ.

SAM 2323

Εἶναι τιμή ὑψίστη, συνέχισε ὁ ὁμιλητής, νά εἴμαστε φυτευμένοι στό γεώργιο τοῦ Θεοῦ, πολύ δέ περισσότερον τό ὅτι μέ τήν χάρη τοῦ Κυρίου ἀπέβημεν γεώργιο Θεοῦ, ὅμως τό “γεώργιο”, τό ποτιστικό κτῆμα γιά νά ἀποδώση καρπούς ἀπαιτεῖ φροντίδα. Ἀπαιτεί πρῶτο τό ὄργωμα τοῦ χώματος γιά νά ὀξυγονωθῆ ὁ τόπος, νά ἀνακουφιστοῦν οἱ ρίζες τῶν σπαρμένων δέντρων, γιά νά μαλακώση τό ἔδαφος. Αὐτό στή γλώσσα τῆς Ἐκκλησίας λέγεται καθημερινή φροντισμένη μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης. Δεύτερο τό ὀργωμένο ἔδαφος περιμένει τή βροχή τοῦ Θεοῦ γιά νά βλαστήση. Στά ἐκκλησιαστικά πράγματα ἡ βροχή εἶναι ἡ ἁγιοτριαδική χάρη πού λαμβάνουμε ἀπό τά Ἱερά τῆς Ἐκκλησίας Ἐπτά Μυστήρια καί ἰδίως ἀπό τό Βασιλικό Μυστήριο τῆς Θείας Κενώσεως, ἐκεῖνο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Καί ὅπως τά κλαριά τῶν δέντρων, συνέχισε ὁ Σεβασμιώτατος, ὑψώνονται πρός τόν οὐρανό ἱκετευτικά γυρεύοντας τή θαλπωρή καί τό χάδι τοῦ ἥλιου, ἔτσι, τό τρίτο πού χρειάζεται ἡ ἀνθρώπινη ψυχή γιά νά καρποφορήση εἶναι τό ὕψωμα τῶν χεριῶν μέ τήν προσευχή πρός τόν Δομήτορά της. Ἡ προσευχή εἶναι ἄδεισμα τῆς ψυχῆς πρός τόν Θεό καί συνομιλία μαζί Του. Τό τέταρτο πού ἀπαιτεῖ τό θεῖο γεώργιο γιά νά εἶναι ὑγιές, εἶπε ὁ Σεβασμιώτατος, εἶναι τό κλάδεμα τῶν “δέντρων” τῶν φυτευμένων μέσα σέ αὐτό τό μποστάνι. Στά δέντρα τά καλλιεργήσιμα ἀπαιτεῖται κλάδεμα τῶν σαπισμένων, ἄρρωστων ἤ ξερῶν βλαστῶν τους. Στή ψυχή ἀπαιτεῖται τό ἐπιτραχήλιο τοῦ Πνευματικοῦ μέ τήν Ἐξομολόγηση νά ξεριζώση τά ζιζάνια ἀπό τό εὔφορο χωράφι τοῦ ψυχισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἐξομολόγηση εἶναι ἡ ἀμφίστομη μάχαιρα πού ἀποκόπτει τό σάπιο ἀπό τό ὑγιές τῆς ἀνθρώπινης προσωπικότητας, εἶναι ἡ ἐκδήλωση καί ἡ ἔκρηξη τῆς Θεαγάπης πρός τά πλάσματά Της, εἶναι ἡ θερμουργή ἀγκαλιά τοῦ πατέρα στήν ἐπιστροφή τοῦ κάθε ἀσώτου.

SAM 2327

Καί κατέληξε ὁ Σεβασμιώτατος: «Ἡ Θεοτόκος, ἡ Κυρά τῶν Ἀγγέλων καί ἡ Μάνα τοῦ νέου κόσμου πού προῆλθε ἀπό τή γαστέρα Της, εἶναι τό τετιμημένο γεώργιο πού πλούτισε τόν κόσμο μέ τόν Θεάνθρωπο Χριστό. Ὁ κάθε χριστιανός κατά μίμηση τῆς Θεοτόκου, ἡ Ἐκκλησία δηλαδή ὡς διαρκής Θεοτόκος, ὁ κάθε πιστός πού προσκυνεῖ τό περίπυστο εἰκόνισμά Της ὀφείλει μέ τό ὄργωμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, μέ τή δρόσο καί τό πότισμα τῆς χάριτος ἀπό τά θεοπαράδοτα Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, τή διαρκῶς ἀνακαινίζουσα ψυχή προσευχή καί ἰδίως μέ τό Μυστήριο τῆς Μετανοίας νά γίνη Θεοτόκος, νά μιμηθῆ τή Θεοτόκο, νά γίνη “γεώργιο” εὐπρόσδεκτο στόν Θεό, γιά ἕνα καί μοναδικό λόγο, γιά νά βλαστήση ἀπ’ αὐτό τό γεώργιο τῆς Ἐκκλησίας Χριστός ὁ Κύριος».

Β΄ Κυριακή των Νηστειών. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας στον Άγιο Γεώργιο Γαλάτιστας

Ἡ ἁμαρτία εἶναι βαρύτατη ἀρρώστια τῆς ψυχῆς

SAM 2160

Τήν Κυριακή 12η Μαρτίου τ.ἔ., Β΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν, σύμφωνα μέ τό πρόγραμμα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Θεόκλητος ἀκολουθούμενος ἀπό τόν Διάκονο π. Γεώργιο Κυριάκου καί τόν Παν/το Ἀρχιμ. π. Λεόντιο Καρίκα, ἐπεσκέφθη τήν Ἐνορία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Γαλατίστης καί προέστη τοῦ Ὄρθρου καί τῆς Θείας Λειτουργίας τοῦ Μεγ. Βασιλείου, συμπαραστατούμενος ἀπό τούς Ἐφημερίους τῆς Κωμοπόλεως Αἰδ/τους Οἰκ. π. Γεώργιο Σκονδράνη καί π. Ἀργύριο Καραμόσχο.

SAM 2166

Ὁ φιλόχριστος Λαός τῆς Γαλάτιστας προσῆλθε γιά νά λάβη τήν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας, μέ ἐπικεφαλῆς τόν Δήμαρχο Πολυγύρου κ. Ἀστέριο Ζωγράφο, τόν Ἀντιδήμαρχο κ. Ἀλέξανδρο Λακρό, τόν Πρόεδρο τοῦ Δημ. Συμβουλίου κ. Ἰωάν. Σιμώνη καί τόν Πρόεδρου τοῦ Τοπ. Συμβουλίου κ. Ἐμμαν. Σειρᾶ.

Ὁ Σεβασμιώτατος στήν ὁμιλία του ἀναφερόμενος στήν εὐαγγελική περικοπή τοῦ Παραλύτου τῆς Καπερναούμ, ἀνέλυσε διεξοδικά τή φράση τοῦ Κυρίου μας πρός τόν Παραλυτικό: «Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Μαρκ. β΄ 5). Δηλαδή, ἀναφέρθηκε καί παρουσίασε τήν θέση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας ἀπέναντι στό γεγονός ἁμαρτία.

SAM 2188

Κατ’ ἀρχήν ἀνεγνώρισε ὅτι γιά τόν σημερινό ἄνθρωπο καί δή τόν δυτικοευρωπαῖο Ρωμαιοκαθολικό καί Προτεστάντη τό γεγονός “ ἁμαρτία ” προσεγγίζεται συμβολικά, νομικίστικα ἤ δικανικά. Θεωρεῖται σάν μιά παράβαση τῆς ἀπαγορευτικῆς θείας ἐντολῆς πού καθόριζε τή θέση τοῦ Θεοῦ μέ τόν ἄνθρωπο καί ἡ ὁποία συνεπάγεται τήν θεία ὀργή καί ἀπαιτεῖ τήν ἱκανοποίηση τῆς θείας διακαιοσύνης. Τίποτε ἄλλο! Στήν Ὀρθόδοξη πνευματικότητα ἁμαρτία σημαίνει συγκλονισμός καί πτώση τοῦ ἀνθρώπου κάτω ἀπό τό εἶναι του, ἀπό τή θεία ζωή καί δόξα, ἀπό τόν δρόμο καί τήν κλήση πρός τήν τελειότητα. Ἁμαρτία κατά τούς ἁγίους Πατέρας εἶναι ἡ κακή ἀλλοίωση τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, ὁ τραυματισμός, ἡ ἐξασθένιση καί ἡ μόλυνση τοῦ ἀρχικοῦ εἶναι, ἡ εἴσοδος τοῦ “παρά φύσιν” στήν ἀνθρώπινη ζωή, ἡ ἔκπτωση ἀπό τήν “κατά φύσιν” ὕπαρξη στήν “παρά φύσιν” ἀτομικότητα.

SAM 2229

Ἡ ἁμαρτία συνέχισε ὁ ὁμιλητής εἶναι ἄρνηση ἀπό μέρους τοῦ ἀνθρώπου τῆς φυσικῆς του ροπῆς, ἄρνηση στήν κλήση τοῦ Θεοῦ γιά προσωπική κοινωνία καί ἕνωση μαζί Του. Εἶναι ἡ βεβήλωση τῆς ἀγαπητικῆς σχέσεως Θεοῦ καί ἀνθρώπων, ἡ ἀπόρριψη τῆς κοινωνίας ζωῆς, ἡ ἄρνηση τῆς προσφερομένης θεαγάπης. Πρόκειται γιά ἀστοχία, ἀποτυχία τοῦ ἀνθρώπου νά ὁλοκληρωθῆ καί νά τελειωθῆ στή σχέση κοινωνίας του με τόν Θεό• ἀστοχία-ἀποτυχία τοῦ ἀνθρώπου στόν προορισμό του, δηλαδή στόν ἁγιασμό καί στή θεώση. Εἶναι ἐσφαλμένη καί ἀλόγιστη κίνηση τοῦ ἀνθρώπου, ἡ πλάνη, τό ἄλογο καί παράλογο, ἡ κακή καί διεφθαρμένη προαίρεση καί ἐπιθυμία. Τελικά ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ κακή χρήση, ἡ κατάχρηση ἤ παράχρηση τῆς ἐλευθερίας, ἡ παράχρηση τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς καί τοῦ κόσμου. Αὐτό σημαίνει προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου νά ἱδρύη παρά τόν Θεό ἤ χωρίς τόν Θεό μιά αὐτόνομη πραγματικότητα ἤ αὐτοκρατορία, πού τελικά ὁδηγεῖ τήν ὕπαρξη στήν τραγικότητα τῆς διασπάσεως καί τοῦ χωρισμοῦ ἀπό τήν πηγή τῆς ζωῆς, τόν Θεό. Εἶναι μιά πράξη χωρίς τόν Θεό ἤ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, μιά ἄρνηση τοῦ Θεοῦ. Τό ναί στόν διάβολο καί τό ὄχι στόν Θεό. Τελικά ἡ ἁμαρτία καταντάει αὐτοτιμωρία, αὐτοκαταδίκη, αὐτοεγκλεισμός τοῦ ἀνθρώπου στή μοναξιά καί τό ἀδιέξοδό του, εἶναι αὐτοπαράδοση στόν θάνατο, εἶναι ἡ ἴδια ἡ κόλαση μέσα μας.

SAM 2238

Τέλος ὁ ὁμιλητής παρουσίασε τήν πατερική θεολογία ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶναι φοβερό πρᾶγμα καί βιώνεται ὡς βαρύτατη ἀρρώστια τῆς ψυχῆς, βιώνεται ὡς θάνατος τῆς ζωῆς τῆς πλασμένης γιά τήν ἀθανασία καί γι’ αὐτήν ταιριάζει τό πένθος καί ὁ ἀκατάπαυστος θρῆνος. Ἐπεσφράγισε δέ τό κήρυγμά του μέ τή φράση τοῦ Ἁγίου Ἰωάνου τοῦ Χρυσοστόμου: «Τά πλείονα τῶν νοσημάτων, ἐξ ἁμαρτημάτων ἐστί ψυχικῶν», δηλαδή τά περισσότερα ὀφείλονται στά ἁμαρτήματα τῆς ψυχῆς, κάτι πού σοβαρά πρέπει νά προσέξη ὁ σημερινός κόσμος καί δή ὁ χριστιανικός κόσμος…