Ἡ Παναγία τῆς Γαλάτιστας τίμησε τή Ζωοδόχο Πηγή…

 
SAM 9297 MIKROΤήν Παρασκευή 13η Ἀπριλίου τ. ἔ., ἡμέρα πού ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν Παντάνασσα καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἐπί τοῖς Ἐγκαινίοις τοῦ Ναοῦ Της, ἔχει καθιερωθῆ νά γιορτάζη ὁ πάγκαλος Ἱερός Ναός τῆς Παναγίας τῆς Γαλάτιστας, στόν ὁποῖο διακονεῖ ὁ ἐκλεκτός συνταξιοῦχος ἐκπαιδευτικός καί ὑποδειγματικός Κληρικός Οἰκ. π. Ἀργύριος Καραμόσχος. Πάντοτε ὁ ἑκάστοτε Μητροπολίτης Ἱερισσοῦ τιμᾶ τήν πανήγυρη αὐτή καί μετέχει στήν Εὐχαριστιακή λαμπρά Σύναξη, τῇ προσκλήσει τοῦ εὐγενοῦς λαοῦ τῶν Γαλατσιάνων.Ἔτσι καί φέτος ὁ Μητροπολίτης μας κ. Θεόκλητος, ἀκολουθούμενος ἀπό τούς Ἀρχιμ. π. Λεόντιο Καρίκα καί π. Παΐσιο Σουλτανικᾶ καί τούς Διακόνους π. Γεώργιο Κυριάκου καί π. Κωνσταντῖνο Ἰσαακίδη, προσῆλθε στό Ναό τῆς Παναγίας μας, προέστη τοῦ ἀναστασίμου Ὄρθρου καί τῆς ἐπακολουθησάσης λαμπρᾶς Θείας Λειτουργίας. Πέραν τοῦ Ἐφημερίου παρόντες καί μέτοχοι τῆς λατρευτικῆς Συνάξεως ἦσαν ὁ Παν. Ἀρχιμ. π. Νήφων Ἀργυρούδης, ὁ Αἰδ. π. Ἀρίσταρχος Μαυρομματάκης, ἀμφότεροι Κληρικοί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κασσανδρείας καί ὁ Αἰδ. Οἰκ. π. Γεώργιος Σκονδράνης, Ἐφημέριος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Γεωργίου Γαλατίστης καί Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος.

Τήν Παναγία μας τίμησαν παγκοίνως οἱ Γαλατσιάνοι, μέ ἐπικεφαλῆς τόν Ἀντιδήμαρχο Πολυγύρου κ. Ἰωάννη Σιμώνη. Ὁ Σεβασμιώτατος μίλησε γιά τό πρόσωπο τῆς Παναγίας ὡς Ζωοδόχου Πηγῆς, ὑπό δύο ἔννοιες. Ἡ πρώτη ἐν ἀναφορᾷ μέ τό γεγονός ὅτι ἡ γαστέρα Της ἔγινε Πλατυτέρα Οὐρανῶν, βαστάζοντας στά σπλάγχνα Της Χριστόν τόν Ζωοδότην. Ὁ Κύριος, διευκρίνησε ὁ ὁμιλητής, εἶναι Ἐκεῖνος πού ἔδωσε καί δίνει ζωή καί ὕπαρξη καί ὑπόσταση στά πάντα. Ἄραγε ἡ Μητέρα Του, Ὑπεραγία Θεοτόκος, εἶναι Ἐκείνη πού καταξιώθηκε τήν Πηγή τῆς Ζωῆς, τόν Κύριο καί Θεό Της, νά Τόν φιλοξενήση στά σωθηκά Της. Νά λοιπόν γιατί δικαιοῦται νά ὀνομάζεται Ζωοδόχος Πηγή. Γιατί στόν τροῦλλο κάθε Ἐκκλησίας μας βυζαντινῆς ἱστορεῖται ὁ Παντοκράτωρ ὡς Ζωοδότης Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, καί στό τέμπλο ἡ Παναγία Μητέρα Του!

Ἀλλά, συνέχισε ὁ Ἐπίσκοπος, ἡ μήτρα τῆς Παναγίας ἀπέβη, λόγῳ τῆς ἐν Αὐτῇ Σαρκώσεως τοῦ Λόγου, καί μήτρα ἀναπλάσεως, ἀναδημιουργίας καί ἀναγεννήσεως τοῦ Νέου Κόσμου πού προῆλθε ἀπό τίς λαγόνες Της. Ἡ Θεοτόκος ὡς Ζωοπάροχος καί Ζωοδόχος Πηγή εἶναι τά σπλάγχνα ἀπό τά ὁποῖα προῆλθε ὁ χριστιανισμός, οἱ σωσμένοι δηλαδή καί βαπτισμένοι στό ὄνομα τοῦ Ἀμνοῦ τοῦ Θεοῦ καί γευόμενοι Χριστόν τόν Σαρκωθέντα καί Παθόντα καί Ἀναστάντα, χθές καί σήμερον, τόν Αὐτόν καί εἰς τούς αἰῶνας. Εἶναι ἡ μήτρα τῆς Ἐκκλησίας μας. Νά γιατί ἡ Ἐκκλησία χαρακτηρίζεται ἀπό τούς Ἁγίους Πατέρες ὡς διαρκἠς Θεοτόκος, ἐνῶ πάλι οἱ Ἅγιοι Πατέρες τήν Θεοτόκο χαρακτηρίζουν ὡς Ἁγία Ἐκκλησία (Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς καί Ἀμβρόσιος Μεδιολάνων). Ὡς ἐκ τούτου μποροῦμε νά Τήν ἀποκαλοῦμε δικαιωματικά ὡς Πηγή τῆς Ζωῆς, ἀφ’ ἑνός μέν ἐξ αἰτίας τοῦ Υἱοῦ Της πού σκήνωσε μέσα Της καί ἐξ αἰτίας τῆς κατά Χριστόν γεννήσεώς μας, τῆς γεννήσεως δηλαδή ὅλου τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου. Μάνα τοῦ Χριστοῦ, Μάνα τῆς Ἐκκλησίας καί Μάνα τῶν χριστιανῶν. Τό “Ὕδωρ τῆς Ζωῆς” τό πρόσφερε ὡς κρουνός πολύτιμος γιά νά ξεδιψάση καί νά ζήση ὁ κόσμος!

Advertisements

Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Παρασκευή, 02 Μαρτίου 2018
 Παλλαϊκό Συλλαλητήριο στα Προπύλαια για το μάθημα των Θρησκευτικών

sillalitirio thriskeftika

Γράφει ο Παναγιώτης Τσαγκάρης, Θεολογος, 
Υποψήφιος διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης


Τα νέα πολυθρησκειακά Προγράμματα και Βιβλία των Θρησκευτικών, τη διδασκαλία των οποίων επέβαλε από τον Σεπτέμβριο του 2016 το Υπουργείο Παιδείας στους Έλληνες Ορθόδοξους μαθητές/τριες Δημοτικού, Γυμνασίου Λυκείου, είναι ακατάλληλα και επικίνδυνα για τα ορθόδοξα παιδιά μας.

Διδάσκουν όχι το όλον, αλλά ένα μόνο μεθοδικά επιλεγμένο μέρος της χριστιανικής μας πίστης και, μάλιστα, αναμεμειγμένο με θρησκείες και κοσμοθεωρίες, που για τον Χριστιανισμό είναι είδωλα.

Έτσι εξισώνεται σταδιακά στη συνείδηση των παιδιών η εξ Αποκαλύψεως χριστιανική πίστη με τις θρησκείες, επέρχεται θρησκευτική ομογενοποίηση και καταργείται κάθε ίχνος θρησκευτικής ταυτότητας και ετερότητας. Ωστόσο, αυτό το πολυθρησκειακό συνονθύλευμα, σύμφωνα με την Αγία Γραφή και την Ιερή παράδοση της Εκκλησίας μας, δημιουργεί και καλλιεργεί ένα πολυθεϊστικό πνεύμα, που είναι εντελώς ακατάλληλο και ανεπίτρεπτο για τη διδασκαλία μικρών ή μεγάλων μελών της Εκκλησίας, διότι θέτει σε κίνδυνο την υγιή πίστη στον Ένα Τριαδικό Θεό, στο όνομα του οποίου βαπτίστηκαν τα παιδιά μας, όπως και εμείς προσωπικά.

Τα νέα αυτά Θρησκευτικά απευθυνόμενα, κατά κύριο λόγο, στους ορθόδοξους μαθητές και μαθήτριες, έπρεπε να έχουν Ορθόδοξο Χριστιανικό χαρακτήρα, περιεχόμενο και προσανατολισμό.

Αντίθετα, όμως, έχουν στην πραγματικότητα αντορθόδοξο χαρακτήρα, αφού, με την μεθοδευμένη εμμονή τους στην ανεπίτρεπτη, από πλευράς χριστιανικής πίστεως, μείξη και εξίσωση της Ορθοδοξίας με τις άλλες χριστιανικές Ομολογίες και τις θρησκείες, δημιουργούν όλες τις προϋποθέσεις για να μολυνθούν οι ψυχές των παιδιών με σύγχυση, θρησκευτικό συγκρητισμό, κακοδοξίες και αιρέσεις και να μεταλλαχθούν σταδιακά τα χριστιανικά και κατ’ επέκταση τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά του λαού μας, δηλαδή η αυτοσυνειδησία, η ταυτότητα και η διαφορετικότητά του.

Εφόσον, ιδίοις όμασι διαπιστώνουμε ότι βλάπτονται και αλλοτριώνονται οι συνειδήσεις των νέων μας με αυτά τα Προγράμματα Σπουδών, δεν μπορούμε ως διδάσκαλοι, γονείς ή απλοί χριστιανοί ούτε να κωφεύουμε ούτε να σιωπούμε ενώπιον των ευθυνών που μας αναλογούν για το μέλλον και τη φυσιογνωμία της πατρίδας μας αλλά και για την πνευματική ζημία, που διακινδυνεύεται για τα παιδιά μας, μέσω της κακόδοξης και αντορθόδοξης διδασκαλίας.

Στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να υπογραμμιστεί ότι τα νέα πολυθρησκειακά Προγράμματα και βιβλία δεν έχουν λάθη τα οποία είναι δυνατό να διορθωθούν. Είναι όπως χαρακτηριστικά ανέφερε και ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών «απαράδεκτα και επικίνδυνα» και, συνεπώς, «δεν θα αποδώσουν καρπούς, αλλά μεγάλη ζημιά στην Παιδεία και γενικότερα στην κοινωνία μας… Πρόκειται όχι για θρησκευτικά, αλλά για επιχείρηση αλλοιώσεως της πίστεώς μας».

Συνεπώς, τα νέα Προγράμματα και βιβλία πάσχουν στη δομή τους και δεν διορθώνονται ούτε βελτιώνονται.

Μοναδική δυνατή λύση του προβλήματος είναι η άμεση απόσυρσή τους από τα σχολεία και η επιστροφή σε ισχύ των προηγούμενων Προγραμμάτων Σπουδών και των βιβλίων των θρησκευτικών του 2006, έως ότου σχεδιαστούν και συνταχθούν νέα ορθόδοξα Προγράμματα και βιβλία με την συνεργασία του Υπουργείου, της Εκκλησίας, της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων και ειδικών Παιδαγωγών και Θεολόγων από όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης.

Το αίτημα αυτό πρόκειται να αποτελέσει τον κεντρικό πυρήνα του Παλλαϊκού Συλλαλητηρίου, που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 4 Μαρτίου στις 13.00 στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ θα ακολουθήσει Πορεία προς τη Βουλή των Ελλήνων, στην οποία θα κατατεθεί το ψήφισμα της Εκδήλωσης.

Το Συλλαλητήριο θα τιμήσουν με την παρουσία τους ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ειρηναίος, ο οποίος και θα απευθύνει χαιρετισμό, όπως και άλλοι Αρχιερείς της Εκκλησίας μας, οι οποίοι, επίσης, θα χαιρετήσουν την Εκδήλωση.

Καλούνται όλοι οι Έλληνες να δώσουν δυναμικό παρόν στη μεγάλη αυτή ανοικτή διαμαρτυρία, με κεντρικό ομιλητή τον Πρόεδρο της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων (ΠΕΘ), καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. κ. Ηρακλή Ρεράκη, ο οποίος θα μιλήσει με θέμα: «Η Χριστομαχία στα νέα Θρησκευτικά και οι συνέπειές της στην αγωγή των παιδιών»

Τα σωματεία που συνεργάζονται και οργανώνουν το Συλλαλητήριο είναι:

Η Ανωτάτη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος (Α.Σ.Π.Ε.)
και τα Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματεία:
Ενωμένη Ρωμηοσύνη (Ε.ΡΩ.)
Εστία Πατερικών Μελετών
Πανελλήνιος Ένωσις Θεολόγων (Π.Ε.Θ.)
Πανελλήνια Ένωση Φίλων των Πολυτέκνων (Π.Ε.ΦΙ.Π.)
Πανελλήνιος Ορθόδοξος Ένωσις (Π.Ο.Ε.)
Πανελλήνιος Ένωσις Γονέων «Η Χριστιανική Αγωγή» (Γ.Ε.Χ.Α.)
Σύλλογος Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Δράσεως «Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ»

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

patriarxis

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,
ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,
ΠΑΡ᾿ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ
***

 

 

Ὕμνον εὐχαριστίας ἀναπέμπομεν εἰς τόν ἐν Τριάδι Θεόν, τόν ἀξιώσαντα ἡμᾶς νά φθάσωμεν καί πάλιν εἰς τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Τεσσαρακοστήν, διά νά ἀγωνισθῶμεν τόν καλόν ἀγῶνα τῆς ἀσκήσεως, διά νά στραφῶμεν εἰς τό «ἕν, οὗ ἐστι χρεία» (πρβλ. Λουκ. ι’, 42).

Μέσα εἰς ἕνα ἀντιασκητικόν κόσμον, ἐνώπιον τοῦ συγχρόνου ἀποαγιασμοῦ τῆς ζωῆς καί τῆς κυριαρχίας ἀτομοκεντρικῶν καί εὐδαιμονιστικῶν προτύπων, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐπιμένει εἰς τήν τεσσαρακονθήμερον περίοδον πνευματικῶν ἀγώνων καί «πανσέπτου ἐγκρατείας» διά τά τέκνα αὐτῆς, ὡς προετοιμασίας διά τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Ἑβδομάδα, τά Πάθη καί τόν Σταυρόν τοῦ Χριστοῦ, διά νά καταστῶμεν θεωροί καί κοινωνοί τῆς ἐνδόξου Ἀναστάσεως Αὐτοῦ.

 

Κατά τήν Μεγάλην Τεσσαρακοστήν καλούμεθα νά βιώσωμεν βαθύτερα τήν δημιουργικήν καί σωστικήν Οἰκονομίαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί νά μετάσχωμεν ἐναργέστερα εἰς τήν ἐσχατολογικήν ἀναφοράν, κατεύθυνσιν καί ὁρμήν τῆς ἐκκλησιαστικῆς καί πνευματικῆς ζωῆς. Συνειδητοποιοῦμεν τό τραγικόν ἀδιέξοδον τῆς αὐτοσωτηρικῆς ὑψηγορίας τοῦ Φαρισαίου, τῆς σκληροκαρδίας τοῦ πρεσβυτέρου υἱοῦ τῆς παραβολῆς τοῦ Ἀσώτου, τῆς ἀναλγήτου ἀδιαφορίας διά τήν πεῖναν, τήν δίψαν, τήν γυμνότητα, τήν ἀσθένειαν, τήν ἐγκατάλειψιν τοῦ συνανθρώπου, συμφώνως πρός τήν εὐαγγελικήν διήγησιν περί τῆς μελλούσης κρίσεως. Προτρεπό-μεθα νά μιμηθῶμεν τήν μετάνοιαν καί τήν ταπείνωσιν τοῦ τελώνου, τήν ἐπιστροφήν τοῦ ἀσώτου υἱοῦ εἰς τόν οἶκον τοῦ Πατρός καί τήν ἐμπιστοσύνην εἰς τήν Χάριν Του, τούς ποιοῦντας τό ἔλεος πρός τούς ἐνδεεῖς, τήν ζωήν τῆς προσευχῆς τοῦ Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τήν ἄσκησιν τοῦ Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου καί τῆς Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, καί ἐνισχυόμενοι διά τῆς προσκυνήσεως τῶν ἱερῶν εἰκόνων καί τοῦ τιμίου Σταυροῦ, νά φθάσωμεν εἰς προσωπικήν συνάντησιν μέ τόν ἀναστάντα ἐκ τάφου ζωοδότην Χριστόν.

Κατά τήν εὐλογημένην αὐτήν περίοδον ἀποκαλύπτεται μέ ἰδιαιτέραν ἔμφασιν ὁ κοινοτικός καί κοινωνικός χαρακτήρ τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Δέν εἴμεθα μόνοι, δέν ἱστάμεθα μόνοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Δέν εἴμεθα ἄθροισμα ἀτόμων, ἀλλά κοινωνία προσώπων, διά τά ὁποῖα «εἶναι» σημαίνει «συν-εἶναι». Ἡ ἄσκησις δέν εἶναι ἀτομικόν, ἀλλά ἐκκλησιαστικόν γεγονός καί κατόρθωμα, μετοχή τοῦ πιστοῦ εἰς τό μυστήριον καί τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, ἀγών κατά τῆς φιλαυτίας, ἄσκησις τῆς φιλανθρωπίας, εὐχαριστιακή χρῆσις τῆς δημιουργίας, συμβολή εἰς τήν μεταμόρφω-σιν τοῦ κόσμου. Εἶναι κοινή ἐλευθερία, κοινή ἀρετή, κοινόν ἀγαθόν, κοινή ὑπακοή εἰς τόν κανόνα τῆς Ἐκκλησίας. Δέν νηστεύομεν ὅπως ἀτομικῶς ἐπιθυμοῦμεν, ἀλλά ὅπως ὁρίζει ἡ Ἐκκλησία. Ἡ ἀσκητική μας προσπάθεια λειτουργεῖται ἐν τῷ πλαισίῳ τῶν σχέσεών μας μέ τά ἄλλα μέλη τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, ὡς μετοχή εἰς τά γεγονότα καί τά δρώμενα, τά ὁποῖα συγκροτοῦν τήν Ἐκκλησίαν ὡς κοινότητα ζωῆς, ὡς «ἀληθεύειν ἐν ἀγάπῃ» (πρβλ. Ἐφεσ. δ’, 15). Ἡ ὀρθόδοξος πνευματικότης εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένη μέ τήν μετοχήν εἰς τήν ὅλην λειτουργίαν τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία κορυφοῦται εἰς τήν Θείαν Εὐχαριστίαν, εἶναι εὐσέβεια ἐκκλησιοτραφής καί ἐκκλησιοδιάστατος.

Τό στάδιον τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς δέν εἶναι περίοδος θρησκειογενῶν ψυχικῶν ἐξάρσεων καί ἐπιφανειακῶν συγκινήσεων. Ἡ πνευματικότης, ἐξ ἐπόψεως Ὀρθοδόξου, δέν σημαίνει στροφήν πρός τό πνεῦμα καί τήν ψυχήν, ἡ ὁποία τρέφεται ἀπό μίαν δυϊστικήν ὑποτίμησιν τῆς ὕλης καί τοῦ σώματος. Πνευματικότης εἶναι ὁ διαποτισμός ὁλοκλήρου τῆς ὑπάρξεώς μας, τοῦ πνεύματος, τοῦ νοός καί τῆς βουλήσεως, τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός μας, ὁλοκλήρου τῆς ζωῆς μας, ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό ὁποῖον εἶναι πνεῦμα κοινωνίας. Πνευματικότης σημαίνει, κατά ταῦτα, ἐκκλησιαστικοποίησιν τῆς ζωῆς μας, ζωήν ἐμπνεομένην καί κατευθυνομένην ἀπό τόν Παράκλητον, πραγματικήν πνευματοφορίαν, ἡ ὁποία προϋποθέτει τήν ἰδικήν μας ἐλευθέραν συνεργίαν, τήν μετοχήν εἰς τήν μυστηριακήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας καί ἔνθεον βιοτήν.

Τιμιώτατοι ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Δέν ὑπάρχει γνησία καί ταυτοχρόνως ἄκαρπος πνευματικότης. Ὁ ἀγαπῶν ἀληθῶς τόν Θεόν, ἀγαπᾷ καί τόν πλησίον καί τόν μακράν, καί ὁλόκληρον τήν κτίσιν. Αὐτή ἡ «οὐδέποτε ἐκπίπτουσα» (πρβλ. Α’ Κορ. ιγ’, 8) θυσιαστική ἀγάπη εἶναι εὐχαριστιακή πρᾶξις, πλήρωμα ζωῆς ἐνταῦθα, πρόγευσις καί ἀλήθεια τῶν ἐσχάτων. Ἡ Ὀρθόδοξος ἡμῶν πίστις εἶναι πηγή ἀνεξαντλήτου δυναμισμοῦ, ἱκανώσεως πρός ἀγῶνας πνευματικούς, φιλόθεον καί φιλάνθρωπον δρᾶσιν, δαψιλῆ καρποφορίαν ἐν τῷ κόσμῳ ἐπ᾿ ἀγαθῷ. Πίστις καί ἀγάπη ἀποτελοῦν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἑνιαίαν καί ἀδιάσπαστον ἐμπειρίαν ζωῆς. Ἡ ἐν τῇ ἁγιοπνευματικῇ κοινωνίᾳ τῆς Ἐκκλησίας βίωσις τῆς ἀσκήσεως, τῆς νηστείας καί τῆς φιλανθρωπίας ἀποτελεῖ φραγμόν εἰς τήν θρησκειοποίησιν καί τήν μετατροπήν τῆς ἐκκλησιογενοῦς εὐσεβείας εἰς ἄγονον ἐσωστρέφειαν καί εἰς ἀτομικόν ἐπίτευγμα.

Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ πνέει ἀδιαλείπτως ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ὁ Θεός εἶναι ἀεί «μεθ᾿ ἠμῶν» – μαζί μας. Κατά τάς ἁγίας ἡμέρας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καλούμεθα νά ἐντείνωμεν τόν ἀσκητικόν ἀγῶνα κατά τοῦ ἐγωτικοῦ φρονήματος, «τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες» (Ρωμ. ιβ’, 12), «ἐν ταπεινοφροσύνῃ διάγοντες καί ποιοῦντες ἔλεος» (Ἀββᾶς Πομήν), ζῶντες φιλοκαλικῶς καί οἰκτιρμόνως, συγχωροῦντες ἀλλήλους καί ἀσκοῦντες τήν εἰς ἀλλήλους ἀγάπην, δοξολογοῦντες τόν ἀγαθοδότην Θεόν καί εὐχαριστοῦντες διά τάς πλουσίας Αὐτοῦ δωρεάς. «Ἰδού νῦν καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού νῦν ἡμέρα σωτηρίας» (Β’ Κορ. στ΄, 2).

Ἐπί δέ τούτοις, ἐπικαλούμενοι τήν ἄνωθεν ἐνίσχυσιν διά νά ὑποδεχθῶμεν ἅπαντες, πόθῳ ζέοντι καί εὐφροσύνως, τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Τεσσαρακοστήν καί εὐχόμενοι «εὔδρομον τό τῆς νηστείας στάδιον», ἀπονέμομεν εἰς τούς τιμιωτάτους ἐν Χριστῷ ἀδελφούς καί τά ἀνά τήν οἰκουμένην προσφιλῆ τέκνα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας τήν Πατριαρχικήν ἡμῶν εὐλογίαν.

Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή ,βιη´
+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2017

ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ
ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ
ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ
ΙΕΡΙΣΣΟΥ, ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΔΑΜΕΡΙΟΥ
__________
 Ἀρ. Πρωτ.: 501                                          Ἐν Ἀρναίᾳ τῇ 5 Δεκεμβρίου 2016
  xristoygenna 2017
Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ  Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Γ Ε Ν Ν Ω Ν  2 0 1 7

 

Πρός
Τόν Ἱερό Κλῆρο,
Τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες
καί τόν φιλόχριστο Λαό τῆς καθ’ Ἡμᾶς Θεοσώστου Μητροπόλεως

 

Ἀδελφοί μου καί τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
«Ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστός Κύριος» (Λουκ. β΄, 11).
Εἶναι τά λόγια αὐτά μέ τά ὁποῖα ἀνήγγειλε ὁ ἄγγελος Κυρίου στούς ποιμένες τή γέννηση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Εἶναι ἡ πιό ἐλπιδοφόρα εἴδηση πού ἀκούστηκε ποτέ στή χώρα τῶν βροτῶν. Καί τά λόγια αὐτά σάν εὐαγγελισμός φθάνουν διά μέσου τῶν αἰώνων σέ κάθε ἀνθρώπινη ψυχή. Γεννήθηκε ὁ Σωτήρας! Κι εἶναι τό Βρέφος τῆς Βηθλεέμ ὁ σωτήρας κάθε ἀνθρώπινης ψυχῆς, οἱασδήποτε μορφώσεως, οἱασδήποτε φυλῆς, οἱασδήποτε κοινωνικῆς καταστάσεως. Γι’ αὐτό ὅσοι Τόν γνώρισαν, Τόν γνωρίζουν καί θά Τόν γνωρίσουν, θά Τόν δοξολογοῦν καί θά Τόν προσκυνοῦν, γιατί ὁ Χριστός εἶναι ὁ Σωτήρας τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ σύνολου κόσμου!

 

Ἄραγε νά ὑπάρχουν λέξεις στά λεξικά τῶν διαφόρων γλωσσῶν πού νά τίς πλέξη κανείς, νά τίς ὑφάνη, νά τίς ἑνώση καί νά φτιάξη λόγους ὥστε νά ἐννοήσουν οἱ ἀκούοντες, ὅ,τι περικλείεται ὡς θησαυρός τρισμέγιστος μέσα σ’ αὐτή τή λέξη “Σωτήρ”, πού ἀποδίδεται μοναδικά στόν Σαρκωθέντα Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ; Γιατί εἶναι πράγματι Σωτήρας, ἄς τό διασαλπίσουμε στά πέρατα τῆς Οἰκουμένης: Αὐτός ἀκριβῶς ἦταν καί ὁ σκοπός τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἡ ἀποκατάσταση τοῦ ἀνθρώπου στό ἀρχαῖο κάλλος καί ἡ ἐπανασύνδεση τῆς σχέσεώς του μέ τήν θυσιαστική ἀγάπη, τήν πατρική ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

 

Ἀπό τίς προσφορές Του γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου (καί εἶναι ἄπειρες, ξεχωριστές γιά κάθε ἄτομο), ἐπιτρέψτε μου, ἀδελφοί, νά ἀναφερθῶ σήμερα σέ τρεῖς στήν ἀγάπη Σας!

 

Καί πρῶτο: Μᾶς ἄνοιξε τόν κλεισμένο Παράδεισο! Κι αὐτό εἶναι τό μέγιστο! Ὁ ἄνθρωπος πού πλάστηκε γιά νά χαίρεται τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί γιά νά ἐπικοινωνῆ μέ τόν Θεό ὡς “υἱός τῷ πατρί”, μέ τήν πτώση του γκρέμισε καί διετάραξε αὐτή τήν ἱερή σχέση, χάσαμε τή θέα τῆς Ἐδέμ, τήν εὐωδία τοῦ Παραδείσου! Τήν ξανάχτισε ὁ Κύριος, ὁ Σαρκωθείς Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ μέ τό Σῶμα Του καί τό Αἷμα Του καί μᾶς κάλεσε στή “φωλεά” τοῦ Πατέρα καί πάλι. Γιατί, ἀδελφοί, ὑπάρχει αἰώνιος ζωή γιά τόν ἄνθρωπο, ὑπάρχει Παράδεισος καί κόλασις καί καλούμαστε ἐλεύθερα νά διαλέξουμε τόπο καί σκηνή! Καί παράδεισος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας!

 

Δεύτερο: Μᾶς φανέρωσε τήν ἀλήθεια, ἡ ὄντως Ἀλήθεια! Μᾶς εἶπε καί τό ἀπέδειξε μέ τή ζωή Του καί μέ τά θαύματά Του καί μέ τή διδασκαλία Του, κυρίως δέ μέ τή σταυρική Του θυσία καί τήν ἀνάστασή Του, μέ τήν εἰς οὐρανούς ἀνάληψή Του καί μέ τήν ἵδρυση τῆς Ἐκκλησίας Του καί μέ τή μαρτυρική τῆς Ἐκκλησίας ζωή, μᾶς ἀπέδειξε ὅτι εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἡ αὐτόρριζα τῆς ἀληθείας, ἡ αὐταλήθεια!

 

Καί τρίτο: Μᾶς προσέφερε μέ ὅλες τίς παραπάνω προσφορές Του τήν ἐλευθερία, τήν ἐσωτερική ἐλευθερία, αὐτήν τήν ἐλευθερία πού κάτω ἀπό οἱεσδήποτε πιέσεις ἐσωτερικές ἤ ἐξωτερικές, κάτω καί ἀπό οἱαδήποτε βία κρατάει τόν ἄνθρωπο ἀδούλωτο. Μέ γοερή τή φωνή ὁμολογεῖ ὁ ἱερέας στήν λατρεία μας ἀπευθυνόμενος πρός τόν Σωτήρα Κύριο, ἐκφράζοντας καί τήν δική του πίστη καί τῶν πιστῶν: «Σύ εἶ ὁ ἐλευθερωτής τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν». Ναί! Εἶναι ὁ ἐλευθερωτής τῶν πιστῶν. Γι’ αὐτό καί ὁ θεῖος Παῦλος ἔγραφε πρός τούς Κορινθίους: «Οὗ δέ τό Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία» (Β΄ Κορ. γ΄, 17).

 

Αὐτά τά τρία: τό ἄνοιγμα τοῦ Παραδείσου, ἡ ἀποκάλυψη τῆς ἀληθείας, ἡ ἀπόλαυση τῆς ἐσωτερικῆς ἐλευθερίας, εἶναι ὅ,τι ἀκριβῶς ἀποτελεῖ, ὑποστασιάζει γιά τόν ἄνθρωπο τή σωτηρία καί γιά τόν Προσφέροντα τήν ὀνομασία Του καί τήν ἀπόκλησή Του “Σωτήρ”.

 

Ὅμως, ἀγαπητοί, αὐτές οἱ τρεῖς προσφορές, τά δῶρα τοῦ τεχθέντος στό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ εἶναι ἀδύνατον νά τίς ἀπολαύσουν, ζώντας κι ἀπολαμβάνοντας τή λυτρωμένη ζωή ὅσοι δέν Τόν ἐγνώρισαν καί δέν Τόν γνωρίζουν. Κι εἶναι γι’ αὐτό αὐταπόδεικτός ὁ λόγος τοῦ Ἰησοῦ, «γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰω. η΄, 32).

 

Ἔτσι ἡ ἀναγγελία τῶν ἀγγέλων πρός τούς ἀγραυλοῦντες ποιμένες ὅτι «ἐτέχθη ἡμῖν σήμερον Σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστός Κύριος», προσφέρει τήν εὐκαιρία σέ κάθε ψυχή πού νοιώθει τά σωστικά ἀποτελέσματα τῶν προσφορῶν τοῦ Κυρίου στόν ἑαυτό της, σέ κάθε ψυχή πού νοιώθει ὅτι εἶναι «Χριστοῦ εὐωδία» (Β΄ Κορ. β΄, 15), μοσχοβολιά Χριστοῦ, νά ξεσπάη σέ ἰαχές εὐγνωμοσύνης γιά τοῦ Θεοῦ τήν συγκατάβαση. Στήν ἁγία μας Ἐκκλησία δέ δίνει τό προνόμιο νά συνοψίση τῶν πιστῶν τά μελωδίσματα σέ ἕνα καί νά ψάλλη κατά τή σημερινή γιορτή τῆς Γέννας τοῦ Χριστοῦ μας:

 

«Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς, ἐξ ὕψους ὁ Σωτήρ ἡμῶν, ἀνατολή ἀνατολῶν, καί οἱ ἐν σκότει καί σκιᾷ εὕρομεν τήν ΑΛΗΘΕΙΑΝ· καί γάρ ἐκ τῆς Παρθένου ἐτέχθη ὁ Κύριος».

 

Μέ χριστουγεννιάτικες πατρικές εὐχές καί εὐλογίες

Χριστούγεννα 2017

Ὁ Ἐπίσκοπος καί πνευματικός σας πατέρας

† Ὁ Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου
ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ  ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ 2017

patriarxis

 + Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ πεφιλημένα τέκνα,

Χάριτι Θεοῦ ἠξιώθημεν νὰ φθάσωμεν καὶ πάλιν εἰς τὴν μεγάλην ἑορτὴν τῆς κατὰ σάρκα Γεννήσεως τοῦ Θείου Λόγου, τοῦ ἐλθόντος εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ μᾶς χαρίσῃ τὸ «εὖ εἶναι» , τὴν ἀπαλλαγὴν ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ἀπὸ τὴν δουλείαν εἰς τὰ ἔργα τοῦ νόμου καὶ ἀπὸ τὸν θάνατον, νὰ μᾶς δωρήσῃ δὲ τὴν κατ᾿ ἀλήθειαν ζωὴν καὶ τὴν χαρὰν τὴν μεγάλην, ἣν «οὐδεὶς αἴρει ἀφ᾿ ἡμῶν» .

Ὑποδεχόμεθα τὸν «παντέλειον Θεόν» , τὸν ὁποῖον «ἀγάπη κεκόμικεν εἰς τὴν γῆν» , ὁ ὁποῖος καθίσταται ἡμῖν «καὶ ἡμῶν αὐτῶν συγγενέστερος» . Ὁ κενωθεὶς Θεὸς Λόγος συγκαταβαίνει εἰς τὸ πλανηθὲν πλάσμα αὐτοῦ «συγκατάβασιν ἄφραστόν τε καὶ ἀκατάληπτον» . Ὁ «ἀχώρητος παντὶ» χωρεῖται ἐν τῇ γαστρὶ τῆς Παρθένου, ὁ μέγας ὑπάρχει ἐν σμικροῖς. Τὸ μέγα τοῦτο κεφάλαιον τῆς πίστεώς μας, τὸ πῶς ὁ ὑπερούσιος Θεὸς «ὑπὲρ ἄνθρωπον γέγονεν ἄνθρωπος» , παραμένει «ἀνέκφαντον» μυστήριον. «Τὸ μέγα τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως μυστήριον, ἀεὶ μένει μυστήριον».

Αὐτὸ τὸ ξένον καὶ παράδοξον γεγονὸς «τὸ ἀποκεκρυμμένον ἀπὸ τῶν αἰώνων καὶ ἀπὸ τῶν γενεῶν» , εἶναι τὸ θεμέλιον τῆς κατὰ χάριν θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία∙ οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς».

Αὐτὴ εἶναι ἡ ὑψίστη σωτηριώδης ἀλήθεια διὰ τὸν ἄνθρωπον. Ἀνήκομεν εἰς τὸν Χριστόν. Τὰ πάντα εἶναι ἡνωμένα ἐν Χριστῷ. Ἐν Χριστῷ ἀναπλάθεται ἡ φθαρεῖσα φύσις μας, ἀποκαθίσταται τὸ κατ᾿ εἰκόνα καὶ ἀνοίγεται εἰς πάντας τοὺς ἀνθρώπους ἡ ὁδὸς τοῦ καθ᾿ ὁμοίωσιν. Διὰ τῆς προσλήψεως ὑπὸ τοῦ Θείου Λόγου τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, διὰ τοῦ κοινοῦ θείου προορισμοῦ καὶ τῆς κοινῆς σωτηρίας θεμελιοῦται ἡ ἑνότης τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Δὲν σώζεται ὅμως μόνον ἡ ἀνθρωπότης, ἀλλὰ σύμπασα ἡ κτῖσις. Ὡς ἡ πτῶσις τῶν πρωτοπλάστων συμπαρασύρει ὅλην τὴν πλᾶσιν, οὕτω καὶ ἡ Ἐνανθρώπησις τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ ἀφορᾷ εἰς ὁλόκληρον τὴν δημιουργίαν. «Ἐλευθέρα μὲν ἡ κτῖσις γνωρίζεται, υἱοὶ δὲ φωτὸς οἱ πρὶν ἐσκοτισμένοι» . Ὁ Μέγας Βασίλειος μᾶς καλεῖ νὰ ἑορτάσωμεν τὴν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Γέννησιν ὡς τὴν «κοινὴν ἑορτὴν πάσης τῆς κτίσεως», ὡς « τὰ σωτήρια τοῦ κόσμου, τήν γενέθλιον ἡμέραν τῆς ἀνθρωπότητος».

Τὸ «Χριστὸς γεννᾶται» ἀκούεται, δυστυχῶς, καὶ πάλιν εἰς ἕνα κόσμον πλήρη βιαιοτήτων, ἐπικινδύνων ἀνταγωνισμῶν, κοινωνικῆς ἀνισότητος καὶ καταπατήσεως τῶν θεμελιωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Τὸ 2018 συμπληροῦνται ἑβδομήκοντα ἔτη ἀπὸ τὴν Οἰκουμενικὴν Διακήρυξιν τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία, μετὰ ἀπὸ τὰς φοβερὰς ἐμπειρίας καὶ καταστροφὰς τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ἀνέδειξε τὰ κοινὰ ὑψηλὰ ἰδανικά, τὰ ὁποῖα ὀφείλουν νὰ σέβωνται ἀπαρεγκλίτως ὅλοι οἱ λαοὶ καὶ τὰ κράτη. Ὅμως, ἡ ἀθέτησις τῆς Διακηρύξεως αὐτῆς συνεχίζεται, ποικίλαι δὲ καταχρήσεις καὶ σκόπιμοι παρερμηνεῖαι τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ὑποσκάπτουν τὸν σεβασμὸν καὶ τὴν πραγμάτωσίν των. Συνεχίζομεν νὰ μὴ διδασκώμεθα ἀπὸ τὴν ἱστορίαν ἢ νὰ μὴ θέλωμεν νὰ διδαχθῶμεν. Οὔτε αἱ τραγικαὶ ἐμπειρίαι βίας καὶ ἡ καταρράκωσις τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, οὔτε ἡ διακήρυξις ὑψηλῶν ἰδανικῶν, ἀπέτρεψε τὴν συνέχισιν τῆς βίας καὶ τῶν πολέμων, τὴν ἀποθέωσιν τῆς ἰσχύος καὶ τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον. Οὔτε, βεβαίως, ἡ ἰσχὺς τῶν τεχνικῶν μέσων καὶ αἱ ἐκπληκτικαὶ κατακτήσεις τῆς ἐπιστήμης, οὔτε ἡ οἰκονομικὴ πρόοδος, ἔφερον κοινωνικὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν πολυπόθητον εἰρήνην. Τοὐναντίον, εἰς τὴν ἐποχὴν μας ὁ εὐδαιμονισμὸς τῶν κατεχόντων αὐξάνεται καὶ ἡ παγκοσμιοποίησις καταστρέφει τοὺς ὅρους τῆς κοινωνικῆς συνοχῆς καὶ εἰρήνης.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀγνοήσῃ αὐτὰς τὰς ἀπειλὰς κατὰ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. «Οὐδὲν γὰρ ὅσον ἄνθρωπος ἱερόν, ᾧ καὶ φύσεως ἐκοινώνησεν ὁ Θεός» . Ἀγωνιζόμεθα διὰ τὸν ἄνθρωπον, διὰ τὴν προστασίαν τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δικαιοσύνης, ἐν ἐπιγνώσει ὅτι «ἡ ὄντως εἰρήνη παρὰ Θεοῦ» , ὅτι τὸ ὑπέρλογον μυστήριον τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ τῆς κατὰ χάριν θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀποκαλύπτει τὴν ἀλήθειαν περὶ τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ θείου προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου.
Ζῶμεν ἐν Ἐκκλησίᾳ τὴν ἐλευθερίαν, ἐκ Χριστοῦ, ἐν Χριστῷ καὶ εἰς Χριστόν. Εἰς τὸν πυρῆνα αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας ἀνήκει ἡ ἀγάπη, ἥτις «οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς» , ἡ ἀγάπη «ἐκ καθαρᾶς καρδίας» . Ἐνῶ ὁ αὐτόνομος, ὁ αὐτογνώμων καὶ αὐτάρκης, ὁ αὐτοθεούμενος καὶ αὐτομακαριζόμενος ἄνθρωπος περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν ἑαυτὸν του καὶ τὴν ἀτομικὴν του αὐτάρεσκον εὐδαιμονίαν καὶ βλέπει τὸν συνάνθρωπον ὡς περιορισμὸν τῆς ἐλευθερίας του, ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία ἔχει κατεύθυνσιν πρὸς τὸν ἀδελφὸν, κινεῖται πρὸς τὸν πλησίον, ἀληθεύει ἐν ἀγάπῃ. Τὸ μέλημα τοῦ πιστοῦ δὲν εἶναι ἡ διεκδίκησις δικαιωμάτων, ἀλλὰ τὸ «ποιεῖν τε καὶ πράττειν τὰ δικαιώματα Χριστοῦ» , ἐν ταπεινώσει καὶ εὐχαριστίᾳ.

Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, τῆς ἐλευθερίας ὡς ἀγάπης καὶ τῆς ἀγάπης ὡς ἐλευθερίας, εἶναι ὁ θεμέλιος λίθος καί ἡ ἐγγύησις διὰ τὸ μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος. Στηριζόμενοι ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ ἐνθέου ἤθους δυνάμεθα νά ἀντιμετωπίσωμεν τὰς μεγάλας προκλήσεις τοῦ παρόντος, αἱ ὁποῖαι ἀπειλοῦν ὄχι μόνον τὸ εὖ ζῆν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ ζῆν τῆς ἀνθρωπότητος.

Τὴν ἀλήθειαν τοῦ «Θεανθρώπου» ὡς ἀπάντησιν εἰς τὸν σύγχρονον «ἀνθρωπο-θεὸν» καὶ πρὸς ἀνάδειξιν τοῦ αἰωνίου προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἐξῇρε καὶ ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κρήτη, 2016): «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἔναντι τοῦ συγχρόνου «ἀνθρωποθεοῦ», προβάλλει τόν «Θεάνθρωπον» ὡς ἔσχατον μέτρον τῶν πάντων: «Οὐκ ἄνθρωπον ἀποθεωθέντα λέγομεν, ἀλλὰ Θεὸν ἐνανθρω-πήσαντα» . Ἀναδεικνύει δὲ τὴν σωτηριώδη ἀλήθειαν τοῦ Θεανθρώπου καὶ τὸ Σῶμα Του, τὴν Ἐκκλησίαν, ὡς τόπον καὶ τρόπον τῆς ἐν ἐλευθερίᾳ ζωῆς, ὡς «ἀληθεύειν ἐν ἀγάπῃ» καὶ ὡς μετοχήν, ἤδη ἐπὶ τῆς γῆς, εἰς τὴν ζωὴν τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ».
Ἡ Σάρκωσις τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι ἡ βεβαίωσις καὶ ἡ βεβαιότης ὅτι τὴν ἱστορίαν, ὡς πορείαν πρός τὴν Βασιλείαν τῶν Ἐσχάτων, κατευθύνει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Βεβαίως, ἡ πορεία τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὴν Βασιλείαν, ἡ ὁποία δὲν συντελεῖται μακρὰν ἤ ἀνεξαρτήτως τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητος, τῶν ἀντιφάσεων καὶ τῶν περιπετειῶν αὐτῆς, ποτὲ δὲν ὑπῆρξεν ἄνευ δυσκολιῶν. Ἐν μέσῳ αὐτῶν ἡ Ἐκκλησία μαρτυρεῖ περὶ τῆς ἀληθείας καὶ ἐπιτελεῖ τὸ ἁγιαστικὸν, ποιμαντικὸν καὶ μεταμορφωτικὸν ἔργον αὐτῆς. «Ἡ γὰρ ἀλήθειά ἐστι τῆς Ἐκκλησίας καὶ στῦλος καὶ ἑδραίωμα…Στῦλός ἐστι τῆς οἰκουμένης ἡ Ἐκκλησία…καὶ μυστήριόν ἐστι, καὶ μέγα, καὶ εὐσεβείας μυστήριον».

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Ἂς συνεορτάσωμεν, εὐδοκίᾳ τοῦ σκηνώσαντος ἐν ἡμῖν Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἐν ἀγαλλιάσει καὶ χαρᾷ πεπληρωμένῃ, τὰς ἑορτὰς τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου. Εὐχόμεθα ἐκ Φαναρίου, ὅπως ὁ σαρκωθεὶς καὶ συγκαταβὰς τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων Κύριος καὶ Σωτὴρ ἡμῶν, χαρίζηται εἰς ὅλους κατὰ τὸν νέον ἐνιαυτὸν τῆς χρηστότητος Αὐτοῦ, ὑγιείαν κατ᾿ ἄμφω, εἰρήνην καὶ τὴν πρὸς ἀλλήλους ἀγάπην, διαφυλάττῃ δὲ καλῶς τὴν Ἁγίαν Αὐτοῦ Ἐκκλησίαν καὶ εὐλογῇ τὰ ἔργα διακονίας αὐτῆς, ἵνα δοξάζηται τὸ ὑπεράγιον καὶ ὑπερύμνητον ὄνομα Αὐτοῦ.

Χριστούγεννα ,βιζ΄
+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρὸς Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν.

Στήν Παναγία τῆς Γαλατίστης γιά τήν “Ζωοδόχο Πηγή”

SAM 3128

Τήν Παρασκευή τῆς Διακαινησίμου, 21ηἈπριλίου τ. ἔ., ἡμέρα κατά τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ μεγαλοπρεπῶς τήν Παντάνασσα Μητέρα τοῦ Κυρίου μας ὡς Ζωοδόχο Πηγή, ἡ Γαλάτιστα πανηγύρισε, τόσο γιά τόν Ἀναστάντα Κύριο, ὅσο καί γιά τήν Κυρία Θεοτόκο στήν Ἐνορία τῆς Παναγίας τῆς Κωμοπόλεως.

SAM 3155
Τήν κυριώνυμο ἡμέρα τῆς Ἑορτῆς, τοῦ Ὄρθρου καί τῆς Θείας Λειτουργίας προέστη ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ, πλαισιούμενος ἀπό τόν λαμπρό Παπαδάσκαλο τῆς Ἐνορίας Αἰδεσ. Οἰκον. π. Ἀργύριο Καραμόσχο, τούς Παν/τους Ἀρχιμ. π. Χρυσόστομο Μαϊδώνη, Πρωτοσύγκελλο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καί π. Παΐσιο Σουλτανικᾶ, τούς Αἰδ/τους Πρωτοπρεσβυτέρους π. Ἀρίσταρχο Μαυροματάκη ἐκ τῆς ὁμόρρου Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κασσανδρείας (Γαλαρινός) καί π. Ἐλευθέριο Μαυρίδη (συνταξιοῦχο) καί τούς Ἱερολογιωτάτους Διακόνους π. Ἐφραίμ Τσόλη καί π. Γεώργιο Κυριάκου.Ὁ Λαός τῆς Γαλάτιστας μυρωμένος μέ τῆς Ἀναστάσεως τή χαρά ἦρθε γιά νά ἀνάψη τό ἁγιοκέρι του, νά λάβη δύναμη ἀπό τόν ἀναστάντα Ἀρχηγό τῆς ζωῆς καί νά ξεδιψάση στά νάματα τῆς “Ζωοδόχου Πηγῆς”, ἀπ’ ὅπου ξεπήγασε ἡ χαρά τοῦ κόσμου. Παρόντες καί συμπροσευχόμενοι ὅπως πάντοτε ὁ Ἀντιδήμαρχος Πολυγύρου κ. Ἰωάν. Σιμώνης καί ὁ Πρόεδρος τοῦ Τοπικοῦ Συμβ. κ. Σειρᾶς Ἐμμανουήλ, οἱ ὁποῖοι πάντοτε ἀποζητοῦν τήν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας καί στηρίζουν τό ἔργο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.SAM 3182

Ὁ Σεβασμιώτατος στήν ὁμιλία του παρετήρησε ὅτι κατά τήν ἑβδομάδα τῆς Διακαινησίμου ἡ Ἐκκλησία ζῆ ὡς μία ἡμέρα τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τήν Κυριακή καλύτερα τῆς Ἀναστάσεως ὡς μία ἡμέρα, ἀπό τήν ὁποία ξεπήγασε ἀνακαινισμένη καί ἀναπλασμένη ἡ Ζωή. Τίς ἡμέρες τοῦτες χαρακτηριστικά εἶπε ὁ ὁμιλητής γιορτάζουμε «θανάτου τήν νέκρωσιν, ᾅδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τὸν αἴτιον…». Μ’ ἄλλα λόγια ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι οὔτε ἰδιωτική ἐπιχείρησις, οὔτε Δημόσιος ἤ Δημοτικός ὀργανισμός, οὔτε δημιούργημα οἱουδήποτε ἀνθρώπου ὑλικό ἤ ὑλιστικό. Εἶναι ὁ τόπος τῆς μεταποιήσεως καί μεταβολῆς τοῦ θανάτου σέ ζωή, εἶναι ὁ τόπος τῆς καταργήσεως τοῦ θανάτου καί τής βλάστησης τοῦ κλίματος τῆς ζωῆς ἀπό τόν Πανάγιο τοῦ Χριστοῦ Τάφο. Τούτη τή διακονία τοῦ κόσμου πού ὁ Κύριος πέτυχε νά τήν φέρει εἰς πέρας μέ τήν τριήμερο Ταφή καί Ἀνάστασή Του, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τή βλέπει δικαίως σάν πότισμα τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως ἀπό τίς ρανίδες τοῦ αἵματός Του. «Πολλά εἶναι πράγματι, θά πῆ, τά θαύματα ἑκείνου τοῦ καιροῦ. Ὁ Θεός σταυρώθηκε, ὁ ἤλιος ἔσβησε καί ἄναψε ξανά… Τό καταπέτσαμα τοῦ Ναοῦ σχίστηκε στά δύο, αἷμα καί νερό χύθηκε ἀπό τήν πλευρά Του… Ἡ γῆ ἐβόγγηξε, οἱ πέτρες σχίστηκαν… Οἱ νεκροί σηκώθηκαν… Καί ὅμως τίποτε δέν συγκρίνεται καί δέν εἶναι ἱσάξιο μέ τό θαῦμα τῆς σωτηρίας μου! Λίγες ρανίδες αἵματος ἀναπλάθουν καί ἀναδημιουργοῦν τόν κόσμο! Καί γίνονται ἡ συνεκτική ἀξία γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους, ὅπως ἡ πυτιά γιά τό γάλα, συνδέοντας καί συσφίγκοντας ὅλους σέ μία ἑνότητα!» Γιά νά κραυγάση τό συναξάρι τοῦ Μ. Σαββάτου· «…διά τῶν ὁποίων (ρανίδων αἵματος) τό γένος μας ἀναστήθηκε ἀπό τήν φθορά καί πέρασε στήν αἰώνια ζωή!»

SAM 3161

Aὐτό εἶναι ἡ Ἐκκλησία, κατέληξε ὁ Δεσπότης: «Ἡ μεταβολή τοῦ γήινου καί τοῦ πήλινου σέ ἄφθαρτο καί αἰώνιο, ἡ μεταποίηση τοῦ ὑλικοῦ σέ ἀθάνατο, χάριν στόν Σταυρό, τόν Τάφο καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας. Ἀλλά αὐτή ἡ Ἀνάσταση ξεχύθηκε μέν στόν κόσμο τήν “μιᾷ τῶν Σαββάτων”, ἀλλά ἐσπάρη καί ἐφανερώθη στόν κόσμο μέ τόν Εὐαγγελισμό τῆς Θεοτόκου καί τή σύλληψη τοῦ Κυρίου μας στή μήτρα τῆς Παναγίας. Στή μήτρα τῆς Παναγίας φύτρωσε τό Ρόδο τό Ἀμάραντο, γιά νά δώση τοῦ καρπούς του στήν ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως. Γιά τοῦτο ἀνυμνοῦντες τόν Αἴτιο, συνανυμνοῦμε τή Συναίτιο τῆς χαρᾶς μας, τῆς σωτηρίας μας, τήν Ζωοδόχο Πηγή καί Παντάνασσα Παρθένο».

SAM 3214

Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας καί πρό τῆς Ἀπολύσεως, ὁ Σεβασμιώτατος, κατόπιν προτάσεως τοῦ δραστηριωτάτου π. Ἀργυρίου, ἔκειρε σέ Ἀναγνῶστες δύο Ἱερόπαιδες, μαθητές Δημοτικοῦ Σχολείου, πού εἶναι ἁρωγοί στό ἔργο τοῦ Ἐφημερίου μέσα στό Ἱερό Βῆμα. Πρόκειται γιά τούς μαθητές Νικόλαο Σιμώνη τοῦ Κων/νου καί τῆς Εἰρήνης καί Μιχαήλ Ἀννετούδη τοῦ Δημητρίου καί τῆς Μαρίας, γεγονός πού συγκίνησε τό Ἐκκλησίασμα, ἱκανοποίησε τόν Σεβασμιώτατο καί συνετέλεσε στό νά δοῦμε δάκρυα στά μάγουλα τῶν γονιῶν τῶν παιδιῶν καί τῶν περισσοτέρων τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος. Ἄξια, καλή πρόοδο καί νά ἔχουν τήν εὐλογία τῆς Παναγίας τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς. Ἄξιος καί ὁ Ἐφημέριος πού σάν πνευματική μέλισσα γεμίζει τό Ἁγιοπότηρο μέ τό νέκταρ τῆς πίστεως.

SAM_3121SAM_3164

Συνέχεια

ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 2017

ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ
ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ
ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ
ΙΕΡΙΣΣΟΥ, ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΔΑΜΕΡΙΟΥ
__________
 Ἀρ. Πρωτ.: 174                                                   Ἐν Ἀρναίᾳ τῇ 31η Μαρτίου 2017
  eikona egkyklios pasxa 2017
Π Α Σ Χ Α Λ Ι Ο Σ    Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

Πρός
Τόν Ἱερό Κλῆρο,
Τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες καί
Τόν φιλόχριστο Λαό
τῆς καθ’ Ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἀδελφοί καί τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί περιπόθητα,

Χριστός Ἀνέστη!

 «Ὅλη ἡ ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά ἡ ἱστορία ἑνός καί μοναδικοῦ θαύματος, τοῦ θαύματος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖο συνεχίζεται στίς καρδιές τῶν χριστιανῶν ἀπό ἡμέρας εἰς ἡμέραν, ἀπό ἔτους εἰς ἔτος, ἀπό αἰῶνος εἰς αἰῶνα μέχρι τῆς Δευτέρας Παρουσίας» (ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς).

Ναί ἀγαπητοί. Ἡ σφραγίδα τῆς χριστιανικῆς ἐλπίδας εἶναι τό Εὐαγγέλιο τοῦ Πάσχα. Ἡ “καλή ἀγγελία”, ὅτι νικήθηκε ὁ θάνατος. «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, ᾅδου τήν καθαίρεσιν». Τώρα στούς ἰστούς τοῦ κόσμου, πού οἰκοδομεῖται “ἡ καινή ζωή” προβάλλει τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως, ἡ ἐμπειρία τῆς ὑπερβάσεως τοῦ θανάτου σφραγίζει τήν “ἀπαρχήν” τῆς “ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου…” καί σκιρτῶντας ἀπό ἄφατη χαρά παγγενής ὁ Ἀδάμ ὑμνεῖ τόν “Αἴτιον”!

Μερικοί, βέβαια, θαυμάζουν τήν σπουδαιότητα καί τό “παράδοξον” τῆς Ἀναστάσεως καί τήν Ἀναστάσιμη ἐμπειρία τῶν Ἀποστόλων. Ἀλλά συγχρόνως διερωτῶνται, πῶς αὐτή ἡ Ἀποστολική ἐμπειρία, ἡ σφραγισμένη μέ τήν ψηλάφηση τοῦ Θωμᾶ, μπορεῖ νά ἔχη τήν ἴδια σπουδαιότητα γιά μᾶς. Μᾶς εἶναι ἀρκετό, ἄραγε, νά πιστεύουμε ἁπλά στήν Ἀποστολική διαβεβαίωση, ὅτι ἀναστήθηκε ὁ Κύριος καί πάνω σ’ αὐτή νά στηρίζουμε τήν πίστη μας;

Ἀδελφοί μου, θά ἤθελα σήμερα νά τονίσω στήν ἀγάπη σας μ’ ὅση δύναμη ἔχουν τά φυλλοκάρδια μου αὐτή τήν ἀλήθεια. Ἀπ’ ὅλα τά ἱστορικά συμβάντα στόν κόσμο ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐκείνη πού ἀνήκει τόσο στήν Ἱστορία τοῦ παρελθόντος, ὅσο καί στήν πραγματικότητα τοῦ παρόντος. Ὑποστασιάζει αὐτή ἡ ἀλήθεια τό παρόν. Ναί! Ὁ Χριστός πέθανε στόν Σταυρό μιά συγκεκριμένη ἡμέρα, ὁ Χριστός ἀναστήθηκε ἀπό τόν Τάφο σέ μιά ὡρισμένη ἡμέρα. Ἀλλά ὁ Χριστός ἀπ’ τή στιγμή πού μέ τήν Ἀνάσταση συντρίβει τόν θάνατο, ἀνήκει στήν ἱστορία τῆς κάθε στιγμῆς, γιατί Ἀναστημένος εἶναι μαζί μας καί τώρα καί πάντοτε καί στούς αἰῶνες, σύμφωνα μέ τήν ὑπόσχεσή Του. Γιά τόν λόγο αὐτό δέν ὑπάρχει μεγαλύτερο μαρτύριο οὔτε στόν οὐρανό οὔτε στή γῆ ἀπό μιά ζωή ξεκομμένη ἀπό τήν Ἀνάσταση. Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀπελπισία ἀπό τή ζωή χωρίς τήν ἀθανασία. Χωρίς τόν Ἀναστάντα Κύριό μας. Γι’ αὐτό καί δέν ὑπάρχει τραγικώτερη ὕπαρξη ἀπό τόν ἄνθρωπο πού δέν πιστεύει στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. «Καλόν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος» (Ματθ. κστ΄ 24).

Ἀληθῶς, ἀδελφοί μου, ὁ Χριστός Ἀνέστη! Καί μάρτυρες τούτου τοῦ γεγονότος εἴμαστε ὅλοι, «ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθημεν» (Γαλ. γ΄ 27). Βλέποντας τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως καί πλημμυρισμένοι ἀπό τήν ἐλπίδα της, βαδίζουν πρός τή ζωή καί μετέχουν σ’ αὐτήν οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ Μάρτυρες καί οἱ Ὁμολογητές καί οἱ Χριστοφόροι ὅλων τῶν ἐποχῶν ἑνωμένοι μέ τό πνεῦμα τῆς κατά Χριστόν Ἀγάπης πού πηγάζει ἀπό τόν Σταυρό καί τό “κενό μνημεῖο”.

Ἡ Ἀνάσταση ἔγινε ἡ ἀρχή καί ὁ σκοπός, τό κέντρο καί ὁ θεμέλιος λίθος, «ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου». Ὁ Ἀναστάς ἔγινε ἡ μεγάλη καί λυτρωτική πραγματικότητα. Πόνεσε πάνω στό Σταυρό, ἔνοιωσε τήν ἐγκατάλειψη πάνω στό ξύλο τῆς ὀδύνης, ἀλλά πάνω ἀπό τό ὕψος τοῦ Ζωηφόρου Σταυροῦ ἀντικρύζει τό φῶς τῆς ἀνακαινισμένης ζωῆς. Χωρίς τήν Ἀνάσταση θά ἦταν ἕνα πρόβλημα καί ἡ Μεγάλη Παρασκευή, ἡ τελευταία ἡμέρα τῆς ζωῆς τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τοῦ κόσμου ὁλόκληρου.

Χριστός Ἀνέστη! Καί παγίως πλέον ὁ θάνατος μετατρέπεται σέ ὑποπόδιο τῶν ποδῶν τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε ὁ ζωοποιηθείς νά κραυγάζη: «Ποῦ σου θάνατε τό κέντρον; ποῦ σου ᾍδη τό νῖκος;». Ἡ χρυσήλατη σάλπιγγα τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, εὐαγγελίζεται σήμερα αὐτήν τή χαρά. «Ἔφθασε, λοιπόν, ἡ ποθητή γιά μᾶς καί σωτήρια ἑορτή, ἡ Ἀναστάσιμη ἡμέρα, ἡ προϋπόθεση τῆς εἰρήνης, ἡ ἀφορμή τῆς συμφιλίωσης, ἡ ἐξαφάνιση τῶν πολέμων, ἡ κατάργηση τοῦ θανάτου, ἡ ἧττα τοῦ Διαβόλου».Καί ὁ νεοέλληνας ποιητής τήν ἐπισφραγίζει διθυραμβικά:

 «Ὤ, τί χαρά εἶναι τούτη, πού δέν περίμενα.
Ὤ, τί χαρά, ἡ χαρά σου, Λατρευτέ!»
(Β. Μουστάκης).

Ἀλήθεια! Ποιός μπορεῖ νά ἀμφισβητήση σήμερα, τό ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἀναμείχθηκαν μέ τούς ἀγγέλους καί ἔχοντες σῶμα χαίρουν μαζί μέ τούς ἀσωμάτους; «Τί ζητεῖτε τόν ζῶντα μετά τῶν νεκρῶν; Ἠγέρθη οὐκ ἔστιν ὦδε» (Μαρκ. ιστ΄ 6), ἡ ἀγγελική διαβεβαίωση. Καί ἡ ἀνθρώπινη καρδιά πανηγυρικά καί νικητήρια σαλπίζει. Ἠγέρθη, καί ὁ ᾍδης βοᾶ καί στενάζει. Ἀνέστη, καί ὁ ᾍδης ἔχασε τό προνόμιο τῆς κυριαρχίας στίς ψυχές μας. Κενός ὁ Τάφος καί ὁ ᾍδης ἐπικράνθη, γιατί ἐνεκρώθη καί ἐδεσμεύθη. Χριστός ἀνέστη! Καί ἡ ζωή πολιτεύεται καί μοσχομυρίζει Ἀθανασία Ἀναστάσιμη ὁ ἀνθρώπινος “πηλός”. Τό μήνυμα αὐτό πού ἑνώνει οὐρανό καί γῆ σημαίνει: «Ἔξοδο τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν ὠκεανό τῆς σύγχρονης ἀπελπισίας, ἀπ’ τό πάθος τῆς ἀπανθρωπιᾶς, ἀπ’τήν κυριαρχία τῆς ὕλης. Σημαίνει ἀναδημιουργία, ἀνακαίνιση, Ζωή».

Ναί ἀγαπητοί! «Αὕτη ἡ κλητή καί Ἁγία ἡμέρα, ἡ μία τῶν Σαββάτων ἡ βασιλίς καί κυρία». Γι’ αὐτό ἡ πατρική μου καρδιά σήμερα πλημμυρισμένη ἀπό τό Ἀναστάσιμο φῶς τῆς ἀγάπης καί συγχαίροντας μέ τή δική σας ἀγάπη, σᾶς βεβαιώνει ἐν χαρᾷ: «Χαίρετε, ἀδελφοί καί πάλιν ἐρῶ χαίρετε!» (Φιλ. δ΄ 4). Ὁ Χριστός σφραγίζει τή σωτηρία μας. «Ἰδού ποιῶ καινά πάντα» (Ἀποκ. κα΄ 5), ὁ νικητήριος λόγος Του.

 Χριστός Ἀνέστη ἀδελφοί μου!

Ἀληθῶς ἀνέστη!

Ἅγιον Πάσχα 2017

Μέ ἀναστάσιμους πατρικούς ἀσπασμούς

† Ὁ Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου
ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ