Ο Τραμπ και τα Θρησκευτικά!

Η επανάσταση της σιωπηλής πλειοψηφίας, η επιστροφή στις ρίζες και τα νέα Προγράμματα Σπουδών του μαθήματος των Θρησκευτικών 

του Παναγιώτη Τσαγκάρη

Γενικού Γραμματέα της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων

Ο Καναδός κοινωνιολόγος Mathieu Bock-Côté, καθηγητής στο Μόντρεαλ, κάνει μια από τις καλύτερες αναλύσεις ως αυτή τη στιγμή, για το «φαινόμενο» Τραμπ.

Μπορεί, γράφει ο καθηγητής στην Le Figaro και αναδημοσιεύουν ελληνικές ηλεκτρονικές δημοσιογραφικές ιστοσελίδες, να χαρακτηρίζουν πολλοί τον Τραμπ, «ως τερατώδη κλόουν, σεξιστή, ρατσιστή και χυδαιολόγο» και να θεωρούν την εκλογή του στην Προεδρία της Αμερικής, ως «το σύμπτωμα μιας πολιτικής και πολιτισμικής μιζέριας που χτύπησε τις λαϊκές τάξεις των ΗΠΑ», όμως στην πραγματικότητα κάτι άλλο έχει συμβεί.

«Από την νίκη του Brexit ως την επανάσταση του Τραμπ, εξηγεί ο καθηγητής Mathieu Bock-Côté, περνώντας από την άνοδο των λαϊκιστικών κινημάτων της Ευρώπης, είναι η ίδια επανάσταση εναντίον της παγκοσμιοποίησης που μοιάζει να σχηματίζεται. Κάθε φορά, τα θέματα είναι τα ίδια: οι πολίτες ζητούν σύνορα, θέλουν να επανιδρύσουν την κυριαρχία των κρατών, θέλουν να συγκρατήσουν την μαζική μετανάστευση, θέλουν να υπερασπιστούν την εθνική ταυτότητα. Κάθε χώρα το κάνει με τον τρόπο της, λαμβάνοντας υπόψη τις δικές της πολιτικές παραδόσεις και τα δικά της αρχέτυπα…

…Μπορούμε να μιλάμε για το τέλος της ευτυχισμένης παγκοσμιοποίησης; Ίσως, το μόνο που μπορούμε να λέμε είναι ότι ποτέ η παγκοσμιοποίηση δεν έγινε θετικά δεκτή από τις λαϊκές και τις μεσαίες τάξεις. Αλλά αυτή η απροθυμία τους ποτέ δεν ελήφθη στα σοβαρά και όλοι το έβλεπαν σαν σημάδι μιας κακής νοσταλγίας σε ένα σύμπαν ήδη παγκοσμιοποιημένο. Ξεχνούσαμε ότι οι ρίζες είναι μια ουσιώδης ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής και ότι μπορούμε να αδιαφορήσουμε ή να την παγώσουμε αλλά αυτή καταλήγει να επικρατήσει. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από πλαίσια, από όρια, από άγκυρες. Όταν θέλουμε να τον ξεριζώσουμε από τον κόσμο του, επαναστατεί. Η πολιτική επανάσταση δεν είναι πάντα όμορφη, ελαφριά ή ντελικάτη. Μπορεί να πάρει και τραγικές όψεις.

Ένας κόσμος μοιάζει να πεθαίνει, ένας άλλος μοιάζει να γεννιέται. Η επανάσταση Τραμπ είναι εν πολλοίς ένα είδος δημοψηφίσματος εναντίον του συστήματος -με την Χίλαρι Κλίντον να εκπροσωπεί το σύστημα…»

Αυτή η επανάσταση μοιάζει, τηρουμένων των αναλογιών (mutatis mutandis), με τη δική μας σημερινή ελληνική επανάσταση, την επανάσταση τηςσιωπηλής πλειοψηφίας των νεοελλήνων ενάντια στην προσπάθεια ορισμένων συστημικών στοιχείων, να ξεριζώσουν τις δικές μας ρίζες, να αλλοιώσουν την ταυτότητά μας.

Ο αγώνας αυτών των στοιχείων,  τα οποία θαρρείς ενεργούν ως η νέα άκρα δεξιά της Νέας Τάξης Πραγμάτων και ως εντολοδόχοι της, παίρνει σάρκα και οστά με την προσπάθεια διάλυσης της ορθόδοξης θρησκευτικότητας των Ελλήνων, μεταστοιχειώνοντάς την σε κάτι άλλο, σε μια ατομική θρησκεία, διαμέσου της μετάλλαξης του μαθήματος των Θρησκευτικών από Ορθόδοξη Χριστιανική Αγωγή σε πολυθρησκειακό αχταρμά.

Διότι και αυτή η προσπάθεια αλλαγής της φυσιογνωμίας του  μαθήματος των Θρησκευτικών, μέσω των νέων Προγραμμάτων Σπουδών, γίνεται στο όνομα της παγκοσμιοποίησης, της ανοιχτότητας, της πολυπολιτισμικότητας, της πολιτικής ορθότητας, της νέας ασύνορης κοινωνίας, της πολυθρησκειακής ή της θρησκευτικά αδιάφορης και άθεης εν πολλοίς κοινωνίας, όπως χαρακτηρίζεται η κοινωνία μας από τους εμπνευστές αυτής της προσπάθειας.

Τα μηνύματα όμως που έρχονται από κάθε σημείο του πλανήτη, μαρτυρούν μια αντιστροφή του κλίματος. Οι λαοί φαίνεται να αντιστέκονται, να επαναστατούν και να ζητούν επιστροφή στις ρίζες τους, αναζητώντας το αντίδοτο στα προβλήματα που τους πρόσθεσε η παγκοσμιοποίηση και η ανοιχτή κοινωνία.

Είναι λοιπόν, λυπηρό το φαινόμενο, ενώ αυτά συμβαίνουν παγκοσμίως, εδώ στην Ελλάδα άνθρωποι με ιδεολογικές αγκυλώσεις και προκαταλήψεις άλλων εποχών και συστημάτων, να παλεύουν να γυρίσουν το ρολόι της Ιστορίας όχι απλώς προς τα πίσω, αλλά προπαντός σε καταστάσεις αποδοκιμασμένες από άλλους λαούς, σε παλαιότερες αλλά και πρόσφατες περιόδους.

Η απογοήτευση είναι ακόμη μεγαλύτερη για τους χριστιανούς, όταν διακρίνουν Ποιμένες της Ορθόδοξης Εκκλησίας τους, να εναντιώνονται στις συνοδικές αποφάσεις της Ιεραρχίας και να υποστηρίζουν μια μικρή ομάδα Θεολόγων, η οποία αγωνίζεται «με νύχια και με δόντια», για να κρατήσει «ζωντανά» με το «έτσι θέλω», αυταρχικά και βίαια, αυτά τα θνησιγενή και θανατερά νέα Προγράμματα Σπουδών του μαθήματος των Θρησκευτικών που συνέταξε και προσπαθεί με κάθε τρόπο, να τα φορτώσει στην πλάτη των μαθητών, των Θεολόγων καθηγητών και όλου του ελληνικού λαού, καταστρατηγώντας την πατροπαράδοτη ορθόδοξη πίστη καθώς και κάθε έννοια δημοκρατίας, συναδελφικότητας, διαλόγου και παιδαγωγικής.

Θέλουμε να πιστεύουμε όμως, ότι η πλειονότητα των Ιεραρχών  που απαρτίζουν την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, θα σταθούν στο ύψος τους και δεν θα εγκαταλείψουν στο έλεος κάθε ευφάνταστου και αυτοχριόμενου μεταρρυθμιστή παιδαγωγού, την ορθόδοξη αγωγή της νεότητας, τους καθηγητές Θεολόγους, το ένα εκατομμύριο των βαπτισμένων μαθητών και μαθητριών των σχολείων της χώρας μας, που αξίζει να μείνουν ελεύθεροι να πιστεύουν στον Τριαδικό Θεό και να μην υποδουλωθούν στα σχέδια της Νέας Τάξης με τη συγκατάνευση μάλιστα, των Ποιμένων της Εκκλησίας μας.

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν θα τελεσφορήσουν προσπάθειες, όπως αυτή που διαβάσαμε πρόσφατα σε ηλεκτρονικά ΜΜΕ, που αφορά στη δημιουργία, από την Ιεραρχία, επιτροπής λαϊκών καθηγητών «δήθεν ανεξάρτητων», κατά το πρότυπο μάλλον των «Ανεξάρτητων αρχών»(!) από τους οποίους και θα εκμαιευθεί θετική εισήγηση για τα νέα Προγράμματα Σπουδών του μαθήματος των Θρησκευτικών.

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν μπορούν να ανατραπούν Συνοδικές αποφάσεις, που μάλιστα επικυρώθηκαν τρεις φορές και αφορούν στην απόρριψη των νέων Προγραμμάτων Σπουδών του μαθήματος των Θρησκευτικών, όταν πλέον είναι γνωστό σε όλους, εκείνο που ομολογήθηκε καθαρά και από τον Αρχιεπίσκοπο ότι στόχος τους στην ουσία είναι ένας και μοναδικός: Μάθημα Θρησκευτικών στα σχολεία μακράν και αντίθετα από την Ορθόδοξη διδασκαλία της Εκκλησίας, με τελικό τους όραμα την αλλοίωση της πίστεώς μας.

Ας προσέξουν επομένως, οι γνωστοί πλέον σε όλους ελάχιστοι Ιεράρχες που θέλουν στα φανερά να δείχνουν ότι έχουν συνοδικό πνεύμα και ότι δεν έχουν ομάδα παρασυναγωγής, όμως συμμαχούν υπογείως και στα κρυφά στηρίζουν τη γνωστή ομάδα, των ελάχιστων δήθεν προοδευτικών και δήθεν ανοιχτών Θεολόγων, που λυσσαλέα πολεμά τη διδασκαλία της  Ορθόδοξης Χριστιανικής Αγωγής στα σχολεία της πατρίδας μας. Η ιστορία καταγράφει στάσεις και συμπεριφορές ανθρώπων που μήδισαν, που δεν κράτησαν τις Θερμοπύλες που τους εμπιστεύτηκε ο Θεός και ο λαός του Θεού, επιλέγοντας να παίζουν «εν ου παικτοίς».

Από την εφημερίδα «Ορθόδοξος τύπος», 25-11-2016

Τα ελληνικά θα ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ από 1/1/2017 στα σχολεία της Ρωσίας

Το ‘ΠΕ και το ΕΚΑΝΕ ο Πούτιν: «Τα ελληνικά θα ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ από 1/1/2017 στα σχολεία της Ρωσίας»

Το ‘ΠΕ και το ΕΚΑΝΕ ο Πούτιν: «Τα ελληνικά θα ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ από 1/1/2017 στα σχολεία της Ρωσίας»

Την στιγμή που οι δικοί μας…

υπουργοί Παιδείας προσπαθούν να «σβήσουν» την γλώσσα μας.

Tα ελληνικά ως ξένη γλώσσα επιλογής θα διδάσκονται από την 1η Ιανουαρίου 2017 στα σχολεία της Ρωσίας.

Τη σχετική απόφαση και έγκριση των εκπαιδευτικών εγχειριδίων υπέγραψε η Ρωσίδα υπουργός Παιδείας, Όλγα Βασίλιεβα, στις 10 Νοεμβρίου.

Της υπουργικής απόφασης είχε προηγηθεί σχετική πρόταση για τη διδασκαλία της νέας ελληνικής ως γλώσσας επιλογής από την έδρα Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Κουμπάν στο Κρασνοντάρ (νότια Ρωσία), στο πλαίσιο της πολιτικής της χώρας για τη διδασκαλία των γλωσσών των μειονοτήτων της περιοχής.

Τελικά αποφασίστηκε η εκπαίδευση στα ελληνικά ως δεύτερη /ξένη γλώσσα να παρέχεται σε όλη την επικράτεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας και συγκεκριμένα στην Ε΄και Στ΄Δημοτικού και στις τρεις τάξεις του γυμνασίου.

«Είμαστε πολύ χαρούμενοι και ικανοποιημένοι, γιατί φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο, να είναι ορατή η εισαγωγή της ελληνικής γλώσσας για πρώτη φορά στα ρωσικά σχολεία. Είναι ένα επίτευγμα που χρειάστηκε αρκετά χρόνια προετοιμασίας.

Τα εγχειρίδια για τη διδασκαλία της νέας ελληνικής γλώσσας ως γλώσσας επιλογής, ως μιας από τις ξένες γλώσσες που θα μπορούν να επιλέγουν οι Ρώσοι μαθητές στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού και στις πρώτες του γυμνασίου είναι έτοιμα. Ετοιμάστηκαν με τη δουλειά που έγινε κυρίως στο Πανεπιστήμιο Κουμπάν», δήλωσε ο πρύτανης του ΑΠΘ, Περικλής Μήτκας, σε συνέντευξη Τύπου, για την παρουσίαση της νέας προσπάθειας, στην οποία καθοριστική υπήρξε η συμβολή του σταθερού προγράμματος του ΑΠΘ «Ιάσων», για την ίδρυση και πρακτική ενίσχυση πυρήνων ελληνικών σπουδών στα πανεπιστήμια της παρευξείνιας ζώνης.

1479921236142573005          «Το επίτευγμα αυτό έρχεται σαν αποτέλεσμα πολύχρονων προσπαθειών του ΑΠΘ για την προώθηση της ελληνικής γλώσσας στις παρευξείνιες χώρες», σημείωσε ο πρύτανης του ΑΠΘ…. ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ

IMG_2146Ιερά αγρυπνία θα τελεστεί την Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016  και από  8  μ.μ. μέχρι  1  μετά τα μεσάνυχτα για την εορτή της Παναγίας της Γερόντισσας και του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου.

Θα γίνει μνημόσυνο των νέων ανθρώπων, που έφυγαν νωρίτερα από  μας, εξ αιτίας τροχαίων ατυχημάτων, αλλά ταυτόχρονα και προσευχή  προς την Παναγία μας και τον άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη για την ειρήνη του κόσμου και θείο φωτισμό των «εν υπεροχή όντων»  για το καλό της Πατρίδας μας.

Για το λόγο αυτό προσκαλούνται για συμμετοχή στην ιερά αγρυπνία και  συμπροσευχή όλοι οι πιστοί της Γαλάτιστας και ιδιαίτερα οι νέοι.

Ο Καθηγητής κ. Τρύφων Τσομπάνης σε Ιερατική Σύναξη της Μητροπόλεώς μας (VIDEO)

SAM 0174Την Πέμπτη 10η μηνός Νοεμβρίου τ.ε. στις 10 το πρωί, στην αίθουσα της “Αποστολικής Διακονίας” του Μητροπολιτικού Μεγάρου στην Αρναία πραγματοποιήθηκε η Β΄ για την φετινή εκκλησιαστική χρονιά Ιερατική Σύναξη της Ιεράς μας Μητροπόλεως, με προσκεκλημένο ομιλητή τον κ. Τρύφωνα Τσομπάνη, Επίκουρο Καθηγητή Αισθητικής της Λατρείας καί Ομιλητικης, του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., ο οποίος ανέπτυξε το θέμα: «ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ». 

SAM 0169Αφού έγινε προσευχή ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Θεόκλητος ενημέρωσε το ιερό σώμα για τρέχοντα διοικητικά θέματα, αφορώντα τόσο την Ιερά μας Μητρόπολη, όσο καί την Εκκλησία μας ευρύτερα. Κατόπιν παρουσίασε τόν ομιλητή της ημέρας κ. Τσομπάνη, παρατηρώντας ότι το εκκλησιαστικό του ήθος, η ορθόδοξη συνείδηση και ο σεβασμός του στον Ιερό Κλήρο ήταν οι λόγοι για τους οποίους προεκρίθη για εισηγητής επάνω στο θέμα της αισθητικής αγωγής στην Ιερά μας Λατρεία, σε θέματα ευταξίας των Ιερών μας Ναών και γενικώτερα της Ιεράς μας Λειτουργικής Παραδόσεως, καθότι τυγχάνει στενός συνεργάτης του Σεβ. Μητροπολίτου Λαγκαδά κ. Ιωάννου, προσφέροντας τα μέγιστα στην Λειτουργική εξύψωση καί ανακαίνιση της υπ’ Αυτόν Ιεράς Μητροπόλεως.

SAM 0171Ο Ελλογιμώτατος κ. Καθηγητής γλαφυρότατα παρουσίασε το θέμα του και με πολλή ευχέρεια ωδήγησε τους Ιερείς μας ιστορικά και θεολογικά στο δέον της Λειτουργικής μας Παραδόσεως και τάξεως, που με μέτρο, με μεγαλοπρέπεια, αλλά και σεμνότητα βιώνει η Ορθοδοξία ανά τους αιώνες.
Μεταξύ τών άλλων ο κ. Καθηγητής παρετήρησε: «Η επιστράτευση των αισθήσεων από την Εκκλησία, προκειμένου ο όλος άνθρωπος να γνωρίσει τον Θεό, έγινε κατά βάση για λόγους απόλυτα φυσικούς και παιδαγωγικούς. Δεν μπορούσε να αρνηθεί στον άνθρωπο να φτάσει στη γνώση άνευ των αισθήσεων, γιατί αυτές ήταν συνυφασμένες με την ανθρώπινη προσωπικότητα και συμπληρώνουν τον όλο άνθρωπο. Στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία, ήταν βασικό μέλημα της πολιτείας να μυήσει τον άνθρωπο στις αισθητικές αξίες και τη γνώση του ωραίου, γιατί πίστευαν ότι η αισθητική αγωγή, οδηγεί στην αισθητική ζωή. Η αισθητική μόρφωση αποτελούσε εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου και ο αγώνας της πολιτείας ήταν να διδάξει τη γλώσσα του ωραίου και υψηλού. Ο καλαισθητικά μορφωμένος άνθρωπος ήταν πιο κοντά από κάθε άλλον στην ουσία της ζωής. Έτσι η Εκκλησία από πολύ νωρίς παιδαγώγησε τον άνθρωπο, ώστε με καθαρές τις αισθήσεις του, να μπορέσει να βιώσει το μυστήριο της σωτηρίας του, με το σύνθημα «Καθαρθώμεν τας αισθήσεις και οψώμεθα τω απροσίτω φωτί της αναστάσεως…».

SAM 0170Ο Ναός γίνεται σχολείο αγωγής και καλλιέργειας των αισθήσεων, μέσα από την τέχνη, που διακονεί τα Μυστήρια της λατρείας μας και συμβάλλει με το φιλοκαλικό της περιεχόμενο στην εκζήτηση του θείου κάλλους και της αγάπης του Θεού. Σε ένα τροπάριο της Κυριακής της Ορθοδοξίας ψάλλουμε για την τέχνη των εικόνων, πως ο Θεός «συγκατέμειξεν» την εικόνα με το θείον κάλλος, και βέβαια μη ξεχνάμε ότι ο Χριστός κατά τον ψαλμωδό είναι «ο ωραίος κάλλει παρά τους υιούς των ανθρώπων». Στην Ορθόδοξη λατρεία μας η όποια μορφή τέχνης δεν διακοσμεί αλλά λειτουργεί στην κάθαρση των αισθήσεων και φτάνει ως τη σωτηρία. «Είδον είδος Θεού το ανθρώπινον και εσώθη η ψυχή μου». Ο δε άγιος Χρυσόστομος γράφει πως «είδον τον Κύριον επι σταυρού και ουκ αδακρυτί την θεαν παρήλθον». Γι’ αυτό η τέχνη στην Εκκλησία μας και η αισθητική της, είναι η θεολογία της ωραιότητος, όπως λέει ο Παύλος Ευδοκίμωφ.

SAM 0163Ουσιαστικά είναι η μεταφορά της ωραιότητας του Ευαγγελικού λόγου και η απόδοσή του με εικόνες και σχήματα, που βιώνεται λειτουργικά και διακονεί υπηρετικά τη λατρεία, ως εποπτεία και παράγοντας αγωγής και κάλλους αισθητικού. Γι’ αυτό όταν η τέχνη αυτονομείται από τον λειτουργικό της ρόλο ή απολυτοποιείται, αυτοκαταδικάζεται σε μαρασμό. Και είναι σημαντικό να δούμε πώς ιστορικά από την πρώτη κι όλας στιγμή, οι Πατέρες με τη σοφία και τη γνώση που διέθεταν, κατηύθυναν την τέχνη της Εκκλησίας, στον ουσιαστικό διακονικό της ρόλο, και αρχίζοντας από την αρχιτεκτονική δομή του Ναού, έθεσαν τις πρώτες βάσεις της ορθόδοξης αισθητικής, που δεν έχει να κάνει μόνο με τον Ναό, αλλά και την ζωγραφική, το ψηφιδωτό, την μαρμαρογλυπτική, τους άμβωνες, τα τέμπλα, την ξυλογλυπτική, τα σκεύη, τα άμφια, τις κανδήλες, τους πολυελαίους, την διακόσμηση του ναού με τα απαραίτητα αντικείμενα της καθημερινής χρήσης του Ναού. Ακόμα και η τοποθέτηση ενός Ναού χωροταξικά, παίζει το δικό της ρόλο, η στροφή προς την ανατολή, έχει να κάνει με τη σχέση Ναού και φωτός, και πως ο ορθόδοξος ναοδόμος, χρησιμοποιεί τη δωρεά του φωτός για να υπηρετήσει το έργο του και φυσικά το έργο της Εκκλησίας.

Έχουν γραφεί εξαιρετικές μελέτες για το φως στη βυζαντινή εκκλησία, και πώς αυτό το παιχνίδισμα του φωτός με το οικοδόμημα, μπορεί να υπηρετήσει την υπόθεση της ζωγραφικής ιστόρισης ενός Ναού, καθώς έρχεται να προβάλλει και να εστιάσει πάνω στις ζωγραφισμένες επιφάνειες, υποδεικνύοντας πρότυπα και μοντέλα ζωής και ασκήσεως. Έτσι η πορεία προς έναν Ναό, είναι ταυτόχρονα και μια πορεία προς το φως, ανακάλυψη της ομορφιάς και της ωραιότητος. Ο Ναός πρέπει να κρατά τον πιστό κι όχι να τον αποδιώχνει. Ωστόσο η ναοδομία και η εκκλησιαστική τέχνη γενικότερα, δεν έχει μόνο αισθητικά κριτήρια, αλλά κυρίως πνευματικά.»

Επακολούθησε εκτενής συζήτηση μεταξύ του ομιλητού, του Επισκόπου μας και του Ιερού μας Κλήρου, επί ώρα και πλέον επάνω στήν εισήγηση του κ. Τσομπάνη και συνηχθησαν τα απαραίτητα συμπεράσματα.

ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΙΕΡΙΣΣΟΥ, ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΔΑΜΕΡΙΟΥ
___________

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ἐν Ἀρναίᾳ τῇ 9 Νοεμβρίου 2016

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου, ἐπί τῇ ἐπικειμένῃ ἱερᾷ Μνήμῃ τοῦ Μεγάλου Πατρός καί Οἰκουμενικοῦ Διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας μας Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (407 μ.Χ.), διοργανώνει στήν Ἀρναία, Ἡμερίδα τήν Κυριακή 13η Νοεμβρίου 2016, κατά τό ἀκόλουθο Πρόγραμμα:

Κυριακή 13η Νοεμβρίου 2016, κυριώνυμο ἡμέρα τῆς Ἑορτῆς:
7 π.μ., Ὄρθρος καί Ἀρχιερατική θεία Λειτουργία τῆς Ἑορτῆς στόν Μητροπολιτικό Ἱερό Ναό Ἁγίου Στεφάνου.
11 π.μ., Ὁμιλία στήν Αἴθουσα Δήμου Ἀριστοτέλη ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΩΚΡΑΤΗΣ, ἀπό τόν ἐλλογιμώτατο Καθηγητή τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. κ. Ἡρακλῆ Ρεράκη μέ θέμα: «Τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καί τό νέο πρόγραμμα σπουδῶν».

Παραγγελιά ιερη γεμάτη οδύνη ψυχής από τον Μητροπολίτη Πατρών

Πρὸς Τόν Ἀξιότιμον Ὑπουργόν  Παιδείας, Ἒρευνας καί Θρησκευμάτων κ.  Νικόλαον Φίλην

Εἰς Ἀθήνας

Kύριε Ὑπουργέ,

 Χαῖρε ἐν Κυρίῳ πάντοτε.

Μετά τήν ἐπιστολή μου πρός τόν κ. Πρωθυπουργό, σχετικά μέ τά θέματα πού μᾶς ἀπασχολοῦν, εἶπα νά μή γράψω κάτι ἂλλο. Ὃμως μὲ συγκίνηση βαθειὰ, ἀνέλαβα καὶ ὑποσχέθηκα σὲ πρόσωπα τρανά, μεγάλα, μέγιστα, ἱερά νὰ σοῦ μεταφέρω παραγγελιὰ ἱερή, γεμάτη ὀδύνη ψυχῆς, ὃμως μὲ πολλὴ ἀγάπη.

Χθὲς, Ὑπουργέ μου, πῆγα στὴν Τρίπολη καί πέρασα ἀπὸ ἕνα τόπο ἱερὸ γιὰ νὰ γονατίσω εὐλαβικὰ καὶ νὰ προσκυνήσω, γιατί θυμήθηκα ὅτι ἦταν παραμονή ἡμέρας μεγάλης, ἱστορικῆς, τρανῆς,  αἱματωμένης.

Ξημέρωνε 23 Σεπτεμβρίου. Γιορτὴ τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Τριπολιτσᾶς ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Ἐκεῖ λοιπόν ποὺ προσκυνοῦσα καὶ ἔκλεισα τὰ μάτια μου γιὰ νὰ προσευχηθῶ καὶ νὰ μακαρίσω ὅσους πέθαναν γιὰ τόν Χριστὸ καὶ τήν Πατρίδα καὶ τὰ ὀνόματά τους εἶναι γραμμένα πάνω σὲ στήλη μαρμάρινη, εὐγνωμοσύνης τῶν Ἑλλήνων ἀνάθημα, τοὺς ἄκουσα νὰ μοῦ μιλᾶνε. Μοῦ λέγανε κάτι γιὰ σένα. Μοῦ μιλάγανε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς φυλακῆς τοῦ σεραγιοῦ τοῦ Πασᾶ.

Εἴχανε πάει τὰ μαντάτα γιὰ ὅσα εἶπες γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν συμβολὴ της, ντὲ καὶ καλά, «στὴν ἠθικὴ ἔκπτωση τῆς κοινωνίας».

Μοῦ λέγανε καὶ κλαίγανε σὰν τὰ μικρὰ παιδιὰ γιὰ τὴν κατάντια μας. Ἦταν, Ὑπουργέ μου, στὰ ἀλήθεια πολὺ πονεμένοι γιὰ ὅσα εἶπες. Εἶχαν ὃμως μιά παρηγοριά, μπᾶς καὶ δὲν τὰ πιστεύεις ὅσα λές. Μήπως παρασύρθηκες καί εἶπες κάτι παρά πάνω στό λόγο σου.

Μοῦ μίλησαν αἱμόφυρτοι, γυμνοί, σκελετωμένοι, οἱ γίγαντες τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος, τὰ ἱερὰ σφάγια τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ἐλευθερίας, οἱ μάρτυρες Ἀρχιερεῖς καὶ λοιποὶ Κληρικοί, ποὺ ἀπὸ τὸν Μάρτιο μέχρι τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1821, τοὺς ἔτρωγαν τὰ σκουλήκια ζωντανούς γιὰ νὰ μπορῆς ἐσύ, γιὰ νὰ μπορῶ ἐγώ καὶ ὅλοι μας, νὰ μιλᾶμε σήμερα Ἑλληνικὰ καὶ νά ἐκφραζώμαστε ἐλεύθερα, ἀκόμα καὶ ὑβρίζοντάς τους, χωρὶς νὰ πληρώνωμε κανένα τίμημα.. Ἐξ’ ἄλλου αὐτὸ θὰ πῇ ἐλευθερία. Γι’ αὐτό τό μεγαλεῖο τῆς λευτεριᾶς πέθαναν καί αὐτοί πού σοῦ στέλνουν τό μήνυμα καί τόσοι ἂλλοι.

Σήμερα 23 Σεπτεμβρίου ἐπέτειο τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Τριπολιτσᾶς, ἀπὸ τοὺς Τούρκους, τοὺς φρικτοὺς καὶ βάναυσους τυράννους ποὺ ὁδήγησαν 400 χρόνια καὶ πλέον μυριάδες προγόνους σου καὶ προγόνους μου στὶς εἱρκτές, στὰ ἰκριώματα, στὰ παλουκώματα καὶ τὶς σφαγές, αὐτοὶ οἱ μάρτυρές μοῦ εἶπαν νὰ σοῦ πῶ ὅτι :

« Μετεφέρθησαν εἰς τὸ κάτω μέρος τοῦ Σεραγιοῦ, εἰς δεινοτάτην καὶ φρικτοτάτην εἱρκτὴν τῶν καταδίκων…Αὐτὴ δὲ ἡ εἱρκτὴ περιωρισμένη εἰς ἓν δωμάτιον ἔκειτο ὑπὸ τὸ Σεράγιον ἐπὶ τοῦ ἐδάφους, ἀριστερῶθεν τοῦ εἰσερχομένου διὰ τῆς τοῦ Σεραγίου Πύλης καὶ δέθηκαν ὅλοι στὸ φοβερὸ κούτσουρο, εἰς τὰς ὀπάς τοῦ ὁποίου εἰσήρχοντο οἱ πόδες τῶν βασανιζομένων…Εἰσελθόντες εἰς ταύτην τὴν φυλακὴν συνέδεσαν διὰ μακρᾶς ἁλύσεως τοὺς Ἀρχιερεῖς καὶ Προύχοντας τὴν ἑσπέραν ἐκείνην…»

Τόσο στενὰ ἦταν στοιβαγμένοι μέσα στὸ μικρὸ χῶρο οἱ φυλακισμένοι, «ὥστε οὐδὲ τοὺς πόδας ἠδύναντο νὰ ἐκτείνωσιν, ἀλλὰ νυχθημερὸν καθήμενοι διαλέγοντο, καὶ οὕτως ἐκοιμῶντο ἀπὶ πέντε ὁλοκλήρους μῆνας, μὴ δυνάμενοι νὰ ἀνακληθῶσι…Ἀέναος ἱδρὼς ἔρρεε ποταμηδὸν ἐκ τῶν σωμάτων αὐτῶν, ἐξ’ οὗ τὰ ἐνδύματα αὐτῶν ἐσάπησαν…»

Tά ὀνόματά τους ἦταν: Ὁ Τριπολιτσᾶς Δανιήλ, ὁ Μονεμβασίας Χρύσανθος, ὁ Ἀνδρούσης Ἰωσήφ, ὁ Δημητσάνης Φιλόθεος, ὁ Ναυπλίου Γρηγόριος, ὁ Χριστιανουπόλεως Γερμανός, ὁ Κορίνθου Κύριλλος καί ὁ Ὠλένης Φιλάρετος, ὁ Παπαλέξης καί ὁ Πρωτοσύγκελλος τοῦ Ἀνδρούσης, Χρύσανθος.

Μοῦ εἶπαν νά σοῦ πῶ ὃτι εἶχαν καί συμμάρτυρες πού βεβαιώνουν τήν συμφορά, τά βάσανα, τήν πεῖνα, τήν δίψα, τή σήψη καί τόν θάνατο.

Ἦταν οἱ Πρόκριτοι τοῦ Μορηᾶ στό ἲδιο φρικτό κελλί καί ὑπογράφουν μαζί μέ τούς Δεσποτάδες τήν παραγγελιά τους σέ σένα τόν Ὑπουργό τῆς Παιδείας, Ἒρευνας καί Θρησκευμάτων.

Ἦταν οἱ Προεστοί: Ἀναστάσιος Μαυρομιχάλης, γιός τοῦ Πετρόμπεη, Ἰωάννης Τομαρᾶς, Ἀντωνάκης Καραπατᾶς, Ἰωάννης Βιλαέτης, Πανᾶγος Κυριακός, Ἀναγνώστης Κωστόπουλος, Ἀνδρέας Καλαμογδάρτης, Μῆτρος Ροδόπουλος, Σωτηράκης Μελετόπουλος, Νικόλαος Γεωργακόπουλος καί Θεόδωρος Δεληγιάννης.

Μοῦ εἶπαν νά σοῦ πῶ καί κάτι ἂλλο. Ὃτι τότε πέθαναν ἑνωμένοι Ἀρχιερεῖς καί Πρόκριτοι, γιατί πίστευαν τά ἲδια γιά τόν Χριστό καί τήν Ἑλλάδα. Ἦταν ὃλοι δεμένοι στό κούτσουρο (ἒμπαιναν σέ τρύπες τά πόδια τους) μέ μιά ἁλυσίδα 100 ὀκάδες καί μέ λαιμαργιές στό λαιμό σάν τά ἂλογα. Εἶχε μπεῖ ἡ ἁλυσίδα μέχρι τό κόκκαλο καί σαπίζαμε ἀβοήθητοι.

Ἓνας, καθώς γύρισα νά φύγω μπροστά ἀπό τό μνημεῖο πού εἶναι στημένο πάνω ἀπό τό τόπο τοῦ μαρτυρίου τους, μοῦ φώναξε: «Στάσου μή βιάζεσαι, ἒχω κάτι ξεχωριστό νά σοῦ πῶ. Πές στόν Ὑπουργό, ὃτι μόνο δυό Δεσποτάδες, ζήσαμε καί βγήκαμε μισοπεθαμένοι… Μᾶς πῆρε ὁ Κολοκοτρώνης στό ὦμο κλαίγοντας καί μᾶς ξάπλωσε κατά γῆς. Τόν εἶδα τόν Θοδωρῆ πού ἒκλαιγε, ἐφίλησε στό μέτωπο τόν Δεσπότη τῆς Τριπολιτσᾶς, τόν Δανιήλ, πού ἦταν πρῶτος ξάδελφος τοῦ Γρηγορίου τοῦ Ε’ καί τοῦ εἶπε. ‘’Δέν στό’ λεγα Δεσπότη μου, ὃτι θά περπατήσουμε μαζί στή λεύτερη Πατρίδα;’’»

-«Ποιός εἶσαι ἐσύ πού μοῦ μιλᾶς;», τόν ρώτησα.

«Νά πῇς στόν Ὑπουργό ὃτι μέ λένε Ἰωσήφ, εἶμαι ὁ Δεσπότης τῆς Ἀνδρούσης. Να τοῦ πῇς ὃτι ἐκεῖ πού κάθεται τώρα, σ’ αὐτή τή θέση,  κάθησε γιά πρώτη φορά ἓνας ταπεινός Δεσπότης. Ἢμουν ἐγώ ὀ Ἰωσήφ. Ἒτσι θέλησε ἡ Πατρίς, νά εἶμαι ὁ πρῶτος μινίστρος (Ὑπουργός) τῆς Θρησκείας καί τῆς Παιδείας τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδος…»

Ἒκλαψα καί φίλησα τά ἃγια χώματα πού κλείνουν στά σπλάχνα τους αὐτούς τούς γιγαντόψυχους Κληρικούς, τούς ἀντιστασιακούς καί ἀνυποχώρητους, τούς  Ἐθνεγέρτες καί τούς ὑποσχέθηκα ὃτι θά σοῦ πῶ τήν παραγγελιά τους σήμερα κιόλας, 23 Σεπτεμβρίου, πού γιορτάζομε τήν ἀπελευθέρωση τῆς Τριπολιτσᾶς, πού εἶναι καί δική μου Πατρίδα, ἀπό τούς Τούρκους.

Καί ξέρεις Ὑπουργέ μου, θυμήθηκα ὃτι πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες συναντηθήκαμε καί μιλήσαμε, πολιτισμένα, εἲπαμε πολλά…

Θέλω τώρα μέ ἀγάπη πολλή νά σοῦ πῶ κάτι ἀκόμα.

Ἂν θέλωμε νά δοῦμε αὐτό τόν τόπο ἐλεύθερο καί ἀναστημένο, μέ κομμένες τίς ἁλυσίδες τῶν μνημονίων καί τῆς ὃποιας ἂλλης σκλαβιᾶς, πρέπει Ἀρχιερεῖς καί Πρόκριτοι καί Λαός νά μιλᾶμε τήν ἲδια γλῶσσα πού μίλαγαν καί κεῖνοι πού μέ παρακαλέσανε νά σοῦ μεταφέρω τήν γνώμη τους. Καί  ἂν χρειασθῆ, Ὑπουργέ μου, μακάρι νά γίνῃ, νά λυτρωθοῦμε μέσα ἀπό ἓνα τέτοιο θάνατο-ἀνάσταση, κι ἂν χρειασθῆ νά πεθάνωμε ὃλοι μαζί Ἀρχιερεῖς καί Πρόκριτοι, ὃπως ἐκεῖνοι γι’ αὐτό τόν τόπο, γιά κείνους, γιά μᾶς, μά πλιότερο γιά τά παιδιά μας καί τά ἐγγόνια μας, ἂς τό κάνομε μέ χαρά.

Θυμᾶσαι, Ὑπουργέ μου, τί λέγει ὁ Παλαμᾶς.

«Χρωστᾶμε σ’ ὃσους ἦρθαν πέρασαν, θά’ ρθοῦνε, θά περάσουν. Κριτές θά μᾶς δικάσουν, οἱ ἀγέννητοι, οἱ νεκροί».

Εἶπα νά πάω καί πιό πάνω ὃπου εἶναι ἓνα Μνημεῖο γιά τούς Δεσποτάδες καί τούς Παπᾶδες τῆς Μικρασίας, τότε θυμᾶσαι τό 1922, πού σφάξανε,…σφάξανε οἱ Τοῦρκοι, Κλῆρο καί Λαό, σάν τά ἀρνιά. Στήν ἂλλη μεριά, σ’ αὐτό τό Μνημεῖο εἶναι γραμμένα ὀνόματα παπαδικά ἀπό τό ’40 καί πιό μετά. Ἀλλά εἶναι ἀργά εἶπα. Θά μοῦ ποῦνε καί κεῖνοι τίποτα γιά τόν Ὑπουργό καί πῶς νά τά πῶ ὃλα, ἀφοῦ πρέπει νά τοῦ ἀφήσω λίγο χρόνο νά μελετήσῃ τό βιβλίο πού γράφει γιά τίς θυσίες τῶν Κληρικῶν στήν ἀντίσταση, τό ὁποῖο τοῦ ἒστειλε ὁ Μακαριώτατος.

Πρίν φύγω ἀπό τήν Τρίπολη, ἒκαμα τό χρέος μου νά ἀνάψω ἓνα κερί στόν Ἃγιο Παῦλο, μιά Ἐκκλησιά ἐκεῖ κοντά στό Μνημεῖο τῶν Ἀρχιερέων καί Προκρίτων, ὂχι στόν Ἀπόστολο Παῦλο, τόν ἂλλο κ. Ὑπουργέ, ἓνα καλόγερο πού ὃταν ἦτο ἀκόμα παιδί, ἐξώμοσε, ἒγινε δηλ. Μουσουλμᾶνος (ἂχ εἶπα, ἃγιε μου, βάλε τό χέρι σου, τά παιδιά μας σήμερα μή πάθουνε τά ἲδια, κατά πῶς πᾶμε) καί μετάνοιωσε καί ἒγινε Μοναχός καί τόν ἀποκεφάλισαν οἱ Τοῦρκοι στή μέση τῆς πόλης. Καλόγερος- «ἐπικίνδυνος» ἦτο γιἀ κεῖνα τά χρόνια, ὃπως εἶναι «ἐπικίνδυνοι» οἱ παπᾶδες καί οἱ καλόγεροι σήμερα καί εὐτυχῶς, γιατί χωρίς αὐτούς τούς «ἐπικίνδυνους», αὐτός ὁ τόπος λευτεριά δέν βλέπει.

Ἂναψα καί ἓνα κερί γιά σένα κ. Ὑπουργέ καί προσευχήθηκα μέ δάκρυα, μάρτυς μου Κύριος ὁ Θεός, νά ἒχῃς ὑγεία καί φωτισμό  ὣστε νά πράττῃς ἀγαθά ἀπό τήν θέση πού βρίσκεσαι.

Μέ τιμή, ἀγάπη καί εὐχές ἐν Κυρίω

+ Πατρών Χρυσόστομος